รีบดีดกาย แยกย้ายหลบหนีไปคนละทิศทาง!
เสียงสะเก็ดน้าแข็งพลุ่งพล่านปั่นป่วน
เห็นลำแสงสีฟ้าสามสายพุ่งออกมาจากหมอกน้าแข็ง ฟาดใส่ร่างสามหลวงจีนหนุ่มอย่างแม่นยำ ชั้นน้าแข็งสีฟ้าแผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วที่เห็นชัดตา สีหน้าหวาดกลัวของพวกมันแข็งค้างอยู่ในสภาพนั้น คนกลายเป็นรูปปั้นน้าแข็งอันน่าขนพองสยองเกล้าในชั่วพริบตาเดียว
เพียะเพียะเพียะ!
รูปปั้นน้าแข็งทั้งสามล้มฟาดลงกับพื้น แตกกระจายเป็นสะเก็ดน้าแข็งนับไม่ถ้วน
ติ้งเจินถลึงมองอย่างเดือดดาลคั่งแค้น ดวงตาแดงฉานด้วยสายเลือดแต่สะกดกลั้นไม่ตอบโต้ เพียงกัดฟันพุ่งลิ่วไปยังหมอกน้าแข็งด้านหนึ่ง!
ในใจมันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มันต้องรีบแจ้งข่าวกลับไปยังสำนักให้จงได้! ถึงกับมีชนเผ่ามนุษย์หมอกที่ใหญ่โตเช่นนี้หลงเหลืออยู่ด้วย!
“คิดหนีหรือ?”
ไอหมอกน้าแข็งบางเบาสองสายพุ่งออกมาจากม่านหมอก จู่โจมเข้าหาติ้งเจินอย่างรวดเร็ว กลายเป็นลำแสงสีฟ้าร้อนแรงสองสายพุ่งทะลวงร่างของติ้งเจินในชั่วพริบตาเดียว
ทว่าปิงเย่าพลันสีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลาย
ติ้งเจินร่างค่อย ๆ สลายเลือนรางในม่านหมอกน้าแข็ง จวบกระทั่งลับหายไป สิ่งที่ถูกลำแสงทะลวงร่างกลับเป็นเพียงภาพมายาร่างหนึ่ง!
“ทุกคน ถอยกลับไป!” ปิงเย่าร้องบอกอย่างฉับพลัน
เหล่ามนุษย์หมอกล่าถอยเหมือนคลื่นน้าย้อนลงทะเล ทิ้งปิงเย่ายืนอยู่ด้านหน้าแต่ผู้เดียว จั่วม่อกับพวกก็ล่าถอยไปด้านหนึ่ง แต่จั่วม่อรอบคอบถี่ถ้วนกว่า พวกมันทั้งกลุ
