นแล้ว มันชมชอบมือคู่เดิมมากกว่า เนื่องเพราะหยาบหนาและเต็มไปด้วยกำลังวังชา
ใช่เป็นพลังเทพเปลี่ยนแปลงรูปโฉมของมันหรือไม่?
คิดถึงเรื่องนี้ จั่วม่อร่างส่ายโงนเงนวูบ รีบหยิบกระบี่หนักผลึกทองออกมาจากแหวน ใช้พื้นผิวของใบกระบี่ที่ราบเรียบดุจกระจกเงา ส่องดูโฉมหน้าตัวเองอย่างร้อนใจ
พอชมดูเงาร่างที่สะท้อนออกมา มันทีแรกถอนหายใจอย่างโล่งอกจากนั้นขมวดคิ้วนิ่วหน้า
รูปโฉมของมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่ร่างกายมันผอมบางลงกว่ากาลก่อนมาก ที่ผ่านมาเนื่องเพราะฝึกปรือสังขารปิศาจมหาทิวาร่างกายของมันบึกบึนได้รูปเยี่ยงชายชาติอาชาไนย แต่เวลานี้กลิ่นอายอันแกร่งกร้าวทรงพลังนี้หดหายไปหมดสิ้น และมันถึงกับดู… …ดูบอบบางอยู่บ้าง!
มิผิด ดูบอบบาง!
จั่วม่ออารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาทันควัน เกอชิงชังคุณชายหน้าขาวเป็นที่สุด!
ซึ่งความจริงจากมุมมองของคนนอก จั่วม่อเพียงแค่กลายเป็นสุภาพเรียบร้อยขึ้นเท่านั้น นี่ไม่เพียงไม่ทำให้มันดูอัปลักษณ์ขัดตา แต่ยังทำให้มันดูอ่อนโยนสบายตากว่าเดิม
แน่นอน นี่ต้องบอกว่าก่อนที่จั่วม่อจะอ้าปากพูดเท่านั้น
มันเป็นจอมวายร้ายที่มีคุณสมบัติดีเยี่ยม เหมาะสมจะเป็นอันธพาลร้านถิ่น หาใช่คุณชายน้อยที่เรียบ ๆ ร้อย ๆ ไม่
แต่ไม่ว่าจั่วม่อจะขุ่นข้องหมองใจสักเท่าใด มันก็ไม่อาจควบคุมการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายนี้ได้ มิทราบว่ายอดยุทธ์โบราณชมชอมรูปโฉมเช่นนี้หรือ?
ช่างอ้อนแอ้นบอบบางโดยแท้!
จั่วม่อคล้ายร้องถามอย่างไม่พึ
