จั่วม่อมีความฝันที่แปลกประหลาดยิ่ง
ในนั้นมีหมอกเมฆกว้างไกลและสายน้าไม่มีที่สิ้นสุด ม้วนตัวอยู่เหนือพื้นที่ชุ่มน้าอันรกร้างเปล่าเปลี่ยว เสียงร้องคำรามของสัตว์ป่าที่ไม่รู้จักกังวานอยู่ในพงหญ้าสูงท่วมเอว วิหคสีสันสดใสลากหางยาวสีสวยสด โผบินอยู่ท่ามกลางแมกไม้เขียวขจีสูงตระหง่าน ในห้วงนภากาศอันเดียวดายทันใดนั้นท้องฟ้ามืดลงอย่างกะทันหัน จั่วม่อเงยหน้าขึ้นมอง อดไม่ได้ต้องสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ เห็นนกยักษ์ที่ทั้งแปลกประหลาดและใหญ่โตมหึมา ไม่คล้ายวิหคชนิดใดที่มันเคยรู้จัก ประหนึ่งมวลหมู่เมฆาดำทะมึนค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเหนือศีรษะของมันไป
นกยักษ์ที่ใหญ่โตมโหฬารถึงเพียงนี้ จั่วม่อไม่เคยพบเห็นจากที่ใดมาก่อน ต่อหน้าตัวประหลาดมหึมานี้ สัตว์ร้ายแดนร้างแทบจะกลายเป็นทารกน้อยไปเลย สองปีกที่แผ่กว้างของวิหคยักษ์ปิดฟ้าคลุมตะวัน ไม่ว่าบินผ่านไปยังที่ใด ล้วนนำพาความมืดมิดเป็นวงกว้าง ราวกับรัตติกาลเยือนกรายมาเร็วกว่ากำหนด
มันแหงนหน้าเหม่อมองอย่างโง่งม นิ่งขึงตะลึงลานอยู่กับที่เป็นครึ่งค่อนวัน
ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติจากความตื่นตระหนก ทันใดนั้นสุ้มเสียงทุ้มต่าดังขึ้นจากทางเบื้องหลัง
“เจ้าเป็นใคร? ไฉนบุกรุกอาณาจักรลับแมกไม้ขจีของข้า? จงออกไปในบัดดล ข้าจะไม่ถือสาหาความ ยอมละเว้นชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าสักครา!”
จั่วม่อสะดุ้งสุดตัว แตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบหันกลับไปมอง เห็นเงาร่างเลือนรางสายหนึ่งไม่ทราบปรากฏขึ้นใกล้ ๆ มั
