นตั้งแต่เมื่อใด คนผู้นี้อยู่ตรงหน้ามันชัด ๆ แต่ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไร จั่วม่อก็ไม่สามารถเห็นรูปโฉมของอีกฝ่ายได้ชัดตา ร่างของผู้อื่นพร่าเลือนหม่นมัว ราวกับว่าเป็นเพียงเงาหมอกที่มาเพื่อหลอกหลอนมันเล่น
“อาณาจักรลับแมกไม้ขจี? นี่เป็นที่ใด? ท่านเป็นใคร? ข้าไฉนมาอยู่ที่นี่ได้?” จั่วม่อถามรัวเป็นชุดอย่างงุนงงสงสัย
มันยังคงขบคิดไม่ออก ไม่เข้าใจว่ามันมาที่นี่ได้อย่างไร จั่วม่อพยายามคิดทบทวน แต่ความทรงจำช่วงนี้ของมันคล้ายจะว่างเปล่าไปเสียเฉย ๆ
อีกฝ่ายคล้ายคิดไม่ถึงว่าจั่วม่อจะถามเช่นนี้ ต้องสะอึกอึ้งไปครู่ใหญ่จากนั้นกล่าวราวกับพึมพำกับตัวเอง “ใช่แล้ว…แล้วข้าเป็นใคร?”
“ท่านกระทั่งตัวเองเป็นใครยังไม่ทราบหรือ?” จั่วถามอย่างใคร่รู้ จู่ ๆมันก็พบว่าอีกฝ่ายดูทึ่มทื่อเป็นพิเศษ
“ข้าคือใคร? ข้าเป็นใคร? … …” เงาร่างมืดทะมึนพึมพำซ้า ๆ ซาก ๆสุ้มเสียงคล้ายตื่นตระหนกอยู่บ้าง มันนึกอันใดไม่ออกเลยจริง ๆ
จั่วม่อพลันรู้สึกว่าผู้อื่นน่าเวทนานัก เมื่อเห็นคนที่ประสบชะตากรรมเช่นเดียวกันกับมัน ในใจต้องบังเกิดความเห็นอกเห็นใจขึ้น มันเองก็ถูกเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าลบล้างความทรงจำ ดังนั้นไม่มีความทรงจำก่อนหน้าภูเขาสุญตาแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องร้อนใจ ไม่ต้องร้อนใจ” จั่วม่อรีบปลอบใจอีกฝ่าย “จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ในโลกนี้ที่จริงแล้วนามของมนุษย์หาได้มีคุณค่าความหมายใดไม่”
อีกฝ่ายหยุดชะงักลงทันควัน คล้ายใคร่ครวญคำพูดของจั่วม่อ
จั่วม่
