ีทองของไม้เท้าไปหมดสิ้น!ไม้เท้าพระโพธิสัตว์ถูกกระชากดึงด้วยเส้นใยจนปัดเป๋เล็กน้อยพุ่งเฉียดผ่านข้างกายจงหยูเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ดิ่งลึกลงไปใต้ทะเลเมฆเยวียนซิ่นดวงตาทอแววตื่นตระหนกวูบ คาดคิดไม่ถึงว่าผู้อื่นจะสามารถช่วยชีวิตจงหยูจริงๆ อย่างไรก็ตาม มุมปากมันแย้มยิ้มเย็นเยียบ เซียนกระบี่ผู้นั้นแม้ลงมือสำเร็จ แต่เห็นร่างส่ายโงนเงนแค่ยืนหยัดยังไม่มั่นเสียด้วยซํ้า เห็นได้ชัดว่าใช้พลังทั้งหมดเพื่อเบี่ยงเบนการโจมตีเมื่อครู่ ส่วนจงหยูก็หน้าเผือดขาวราวกระดาษใช้พลังไปจนหมดไม่ต่างกันไม่กล่าววาจามากความ เยวียนซิ่นก้าวเท้าหายวับ แล้วปรากฏกายตรงหน้าจงหยู มือขวาฉกวูบ ทำท่าคว้าจับใส่จงหยูเพียะ!เกราะแสงเย็นวิญญาณฟ้าบนร่างจงหยูแตกสลายในพริบตาจงหยูฝืนยกแขนขึ้น ปะทะกับฝ่ามือของเยวียนซิ่นอย่างซึ่งหน้าแกรก!จงหยูแขนหักสะบั้น เยวียนซิ่นใบหน้าทอแววเหยียดหยาม ในความเห็นของมัน จงหยูเพียงแค่ดิ้นรนครั้งสุดท้ายก่อนตายเท่านั้นเยวียนซิ่นพลิกฝ่ามือคราหนึ่ง ตระเตรียมจู่โจมกระบวนท่าสังหารหมายปลิดชีพในบัดดล แต่แล้วทันใดนั้น พลันสีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลาย“พลังอธิษฐาน!”เยวียนซิ่นราวกับถูกอสรพิษร้ายฉกใส่ลำคอ ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง สุ้มเสียงแหบพร่าสั่นสะท้านเห็นสีขาวเทาแผ่กระจายไปรอบลำคอของมัน ราวกับเถาวัลย์อันน่าชมดูเส้นหนึ่งจงหยูเค้นรอยยิ้มวูบหนึ่ง ดอกบัวสีเลือดบนหน้าผากเปล่งประกายเรืองรองอย่างงดงาม
เ
