อมั่นขึ้นอักโข เทียบกับสถานที่แห่งนี้ ตำแหน่งที่ตั้งของห้องเรียนตระกูลเถียนอยู่ในย่านทำเลทองของเมืองชั้นในทว่ารอจนเถียนจงโจวเลี้ยวตรงมุมตรอก มันคล้ายร่างแข็งค้างในบัดดลเห็นในตรอกแคบยาว เต็มไปด้วยผู้คนนั่งเรียงรายบนพื้น เงยหน้ามองอย่างจดจ่อ ตั้งอกตั้งใจฟังเสียงที่ดังมาจากท้ายตรอก ในตรอกแน่นขนัดจนไม่มีพื้นที่ว่าง แต่เงียบสนิท ไม่มีผู้ใดกล่าววาจามีเพียงเสียงบรรยายดังต่อเนื่องสมํ่าเสมอเถียนจงโจวอัศจรรย์ใจอย่างสุดแสน!ทันใดนั้น ในทรวงอกมันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบ่งบอกบรรยายชนิดหนึ่ง ริมฝีปากสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม ตัวมันเองมีพรสวรรค์เชิงยุทธ์สามัญธรรมดา ศักดิ์ฐานะในตระกูลก็ไม่ได้สูงส่งนัก มิเช่นนั้นคงไม่ถูกส่งมาเป็นเหล่าซือในห้องเรียนวิชาพืชปราณแล้วมันเป็นเหล่าซือในห้องเรียนวิชาพืชปราณมาร่วมสิบปีแต่ในสิบปีที่มันสอนสั่งผู้คนมาโดยตลอด กลับไม่เคยพบเห็นภาพอันน่าตื่นตะลึงถึงเพียงนี้มาก่อน!เถียนจงโจวไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อบรรดาลูกศิษย์ในห้องเรียนของตน เหล่าซิวเจ่อที่มีชีวิตอยู่ในระดับล่างสุดของสังคมมักมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยท้อแท้ ไม่เคยตั้งใจศึกษาเล่าเรียน พวกมันส่วนใหญ่หยาบกระด้างป่าเถื่อน ยากที่จะให้ผู้คนชมชอบ เป็นตัวอย่างอันดีของซิวเจ่อระดับตํ่าสุดในภพซิวเจ่อ ไม่เคยมีร่องรอยของความประณีตและความงาม หรือสิ่งอื่นๆ ที่สมควรมาพร้อมกับพลังบำเพ็ญเพียรทว่ามันกลับเห็นคนกลุ่
