ปราศจากอากาศสีคราม จั่วม่อได้แต่ละวางการก่อตั้งค่ายกลเป็นการชั่วคราวในเวลานี้เอง เซี่ยซานพลันพลิ้วกายเข้ามา “ต้าเหริน ผู้เฒ่าสวีจากเมื่อครั้งนั้นมาขอพบท่าน มันนำคนผู้หนึ่งมาด้วย”ผู้เฒ่าสวี? จั่วม่อหวนนึกถึงเรื่องราวในวันนั้น ผู้เฒ่าสวีให้ความเกรงอกเกรงใจมาโดยตลอด จากแรกเริ่มถึงท้ายสุดก็ไม่ได้ลงมือ หลังจากขบคิดแวบหนึ่ง มันเหินร่างติดตามเซี่ยซานไป
ด้านนอกค่ายกล จั่วม่อเห็นผู้เฒ่าสวี ยังมีบุรุษหนุ่มหล่อเหลาในอาภรณ์สีฟ้าคราม ยืนนิ่งอยู่ด้านข้างจินตันชราผู้นี้ด้วย“สวีเซียนเซิงให้เกียรติมาเยือนบ้านซ่อมซ่อของข้า ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ!” จั่วม่อใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ประสานมือทักทายอย่างมีไมตรีสวีเจิ้งเวยเดิมยังห่วงกังวลกับท่าทีของอีกฝ่าย พอเห็นเช่นนั้นก้อนหินในหัวใจก็ร่วงหล่นลงทันที ใบหน้าแย้มยิ้มโดยไม่รู้ตัว “วันนั้นเราผู้เฒ่าพบเห็นจั่วเหล่าป่าน ก็ทราบว่าจั่วเหล่าป่านไม่รวบรัดธรรมดา ทั้งอ่อนเยาว์และมีฝีมือ ทั้งยังหล่อเหลาสง่างาม! ให้เราผู้เฒ่าแนะนำอาคันตุกะแก่จั่วเหล่าป่านเถอะ ท่านนี้คือนายน้อยแห่งศาลาเมฆา เสี่ยวเลี่ยวเซียนเซิง”เห็นบุรุษหนุ่มนั้นประสานมือทักทาย ชิงกล่าวด้วยสีหน้าเสียใจว่า “ผู้น้องมาเพื่อขออภัยต่อจั่วเหล่าป่านโดยเฉพาะ รบกวนให้จั่วเหล่าป่านต้องเสียอารมณ์กับคนงานที่ไม่ได้ความของร้านข้ามากแล้ว” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ พลันพลิกฝ่ามือวูบ ปรากฏไม้เท้าหยกด้ามหนึ่ง “ไม้เท้าระดับห
