ัวแข็งทื่อ จากนั้นสั่นศีรษะอย่างไม่ลังเล “นี่เป็นไปไม่ได้!”“ไฉนเป็นไปไม่ได้?” ประมุขตระกูลหรี่ตาแคบเหมือนคมมีด “ข้ากลับรู้สึกว่าเช่นนี้จึงสมเหตุสมผลที่สุด! มิเช่นนั้น ไฉนต้าเหรินท่านนี้จึงปรากฏตัวขึ้นในดินแดนของซิวเจ่อเล่า? ต้าเหรินที่สามารถก่อเกิดดาวพร่างกลางทิวา จะแปลกอันใดหากจะมีวิชาลับสำหรับรักษาชีวิตสักสองสามวิชา ยิ่งไปกว่านั้น นี่เกี่ยวพันกับความลับเรื่องหนึ่งที่มีคนล่วงรู้ไม่มากนัก”“ความลับใด?” มู่ซีถามตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อวาจาหลุดออกจากปาก พลันสำนึกเสียใจขึ้นมา นางถามเช่นนี้ แทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้การควรไม่ควรแล้วขณะที่นางรู้สึกหวั่นไหว ท่านประมุขกลับไม่ถือสา และไม่ปิดบังนาง เพียงเล่าว่า “ในมหาสงครามครั้งนั้น ทุกคนทราบดีว่าอสูรปิศาจเราพ่ายแพ้ แต่มีไม่กี่คนที่ล่วงรู้ว่ามีผู้อาวุโสบางท่านถูกจับกุมทั้งเป็น! พวกท่านถูกกักขังอยู่ในหอหลอมอสูร หากข้าคาดเดาไม่ผิด ต้าเหรินซึ่งไม่ทราบที่มาท่านี้ เป็นไปได้มากว่าจะหลบหนีออกมาจากหอหลอมอสูร”มู่ซีเบิกตากลมกว้าง อ้าปากค้าง รับฟังอย่างตะลึงลานเห็นสีหน้ามู่ซี ท่านประมุขหัวร่ออย่างอบอุ่นอ่อนโยน“อย่าได้เห็นว่าแปลกประหลาด หากต้าเหรินท่านนี้หลบหนีออกมาจากหอหลอมอสูรจริง ไม่ว่าตระกูลไม้วังทะเลสาบเราจะต้องทุ่มเทความพยายามสักเท่าใดในการเสาะหาท่าน ล้วนคุ้มค่าทั้งสิ้น”มันไม่ได้อธิบายมากกว่านี้ มีบางอย่างที่มู่ซีจะเข้าใจได้ ก็ต่อเมื่อนางมีวัยที่เหมาะสมเ
