ของเจ้า!” จั่วม่อนํ้าเสียงชอบธรรมยิ่ง กระทั่งสีหน้ายังคล้ายเหมือนผูเยาเมื่อครู่ผูเยาสะอึกทันที แต่ยังสามารถตอบโต้ได้ทันควัน “อันที่จริงมอบให้เจ้าทั้งหมดก็ไม่เห็นจะไม่ได้”“ว่าเงื่อนไขมาเลย?” จั่วม่อกลอกกลิ้งจนกลมเกลี้ยง“ก่อนอื่นเลย เจ้าเมื่อรู้ตัวว่าเป็นศิษย์ของข้า แต่ลองดูเจ้าเถอะ สิ่งที่ดีที่สุดของเจ้า คือฝึกปรือสังขารปิศาจ! นี่จะให้ผู้คนยอมรับได้อย่างไร!” ผูเยาไม่พอใจเรื่องนี้มานานแล้ว ฉวยโอกาสนี้เล่นงานยกหนึ่ง เว่ยที่ด้านข้างดวงตาทอประกายวูบ มันทราบว่าผูเยาเริ่มเล่นงานมันแล้ว“นี่ไม่มีทางเลือกอื่นเลย ผู้ใดใช้ให้สังขารปิศาจมหาทิวาร้ายกาจที่สุดเล่า เราจำเป็นต้องรักษาชีวิตให้รอดเสียก่อน ค่อยสามารถกล่าวถึงเรื่องอื่นได้” จั่วม่อผายสองมือกว้าง กล่าวด้วยสีหน้าอับจนปัญญาเต็มที่ผูเยาเป็นชนชั้นใด ไหนเลยจะพ่ายแพ้กับแค่คำพูดเพียงเท่านี้ “ฮ่า เช่นนั้นรอจนศาสตร์อสูรของเจ้ารุดหน้าไปถึงระดับใดข้าจะมอบเวทวิชาระดับนั้นให้แก่เจ้า”จั่วม่อก็ไม่ใช่ลูกพลับอ่อนนุ่ม คิดล่อลวงเกอหรือ? ไม่ง่ายนักหรอก! มันหันไปกล่าวกับเว่ยแทน “เว่ย สอนทักษะปิศาจให้ข้าหน่อย!”ผูเยาหน้าเขียวคลํ้าทันทีเว่ยไม่คิดกระตุ้นความวิกลจริตของผูเยา แต่มันก็ไม่อยากเพียงแค่มองดูจั่วม่อทอดทิ้งสังขารปิศาจไปจริงๆ มันลอบตรวจสอบทุกคนในค่ายเว่ยแล้ว ไม่มีผู้ใดมีพรสวรรค์เท่าจั่วม่ออีก เมื่อสามารถฝึกปรือสังขารปิศาจมหาทิวามาถึงขั้นนี้ นี่เป็นพรสวรรค
