วกมันยังไม่มีปัญญาเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเองให้พวกมันติดตามเจ้า นับว่าช่วยเหลือพวกมันหนหนึ่ง ฝีมืออื่นของเจ้าแม้ไม่อาจเชิดหน้าชูตา แต่กล่าวถึงความสามารถในการหลบหนีเอาชีวิตรอด นับว่าสูงส่งสุดยอด เรียกให้พวกมันติดตามเจ้า อย่างน้อยพวกมันสามารถมีชีวิตรอด”จั่วม่อหน้างองํ้า “ไฉนเอาหนี้เก่าของเจ้ามาวางบนศีรษะข้าเล่า?”“เจ้าเป็นศิษย์ของข้า ไม่วางบนศีรษะเจ้า จะไปวางให้แก่ผู้ใด?” ผูเยากล่าวด้วยนํ้าเสียงชอบธรรม จากนั้นแย้มยิ้มอย่างประสงค์ร้าย “เคราะห์ดีที่เจ้าไม่ยอมรับมรดกของเว่ย จุ๊จุ๊ มิฉะนั้นหากเจ้าสืบทอดหนี้เก่าของมัน เจ้าจะได้รู้อย่างแท้จริงว่านรกคืออะไร!”เว่ยกล่าวอย่างอับจนปัญญาอยู่บ้าง “อย่าลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้องกับปัญหาของพวกเจ้าได้หรือไม่?” กล่าวจบคำ ยังอดแย้งไม่ได้ “ชุดเกราะป้ายศิลาหลุมฝังศพล้วนยืนอยู่บนศรัทธาและคำสาบาน นี่คือศักดิ์ศรีและความเข้มแข็ง”จั่วม่อกับผูเยาเหลือกตาตลบหนึ่งอย่างพร้อมเพรียง วาจาของเว่ย พวกมันไม่เชื่อถือแม้แต่คำเดียวจั่วม่อนึกถึงเรื่องอื่น หันไปถามผูเยาว่า “เช่นนั้นเจ้าได้รับเวทวิชาของซิวเจ่อมาจากที่ใดกัน?”“ของรางวัลจากชัยชนะ!” ผูเยาทำสีหน้าภาคภูมิลำพอง“ซิวเจ่อที่ตายใต้เงื้อมมือข้าไม่มีผู้ใดธรรมดาสามัญ เวทวิชาเหล่านี้เป็นของสะสมของข้า พวกมันยอดเยี่ยมหรือไม่?”จั่วม่อตาลุกวาว “มีมากเท่าใด? เอามาให้ข้าทั้งหมดเถอะ!”“ไฉนต้องให้เจ้าด้วย?” ผูเยาเหลือกตาอีกรอบ“ข้าเป็นศิษย์
