ในใจ แต่ยังคงทวนเงื่อนไขของผูเยาต่อหมิงเจวี๋ยจื่อหมิงเจวี๋ยจื่อหมอบกราบกรานอย่างไม่รีรอลังเล “ผู้น้อยยินดีติดตามต้าเหริน!”หลังจากมอบศาสตร์พฤกษาวารีกระจ่างให้แก่หมิงเจวี๋ยจื่อ จั่วม่อรีบสั่งให้ลูกสมุนคนใหม่กลับไปศึกษาดู ส่วนตัวมันเองเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ ตัดสินใจล้วงลึกให้ถึงที่สุด มันถามผูเยาอย่างไม่อ้อมค้อม “ผู เจ้ารู้จักบรรพชนของพวกมันใช่หรือไม่? แล้วไฉนกระทั่งศาสตร์อสูรของพวกมันเจ้าก็ล่วงรู้ด้วย?”หลังจากเงียบงันอยู่นาน ผูเยาในที่สุดก็เอ่ยปาก “บรรพชนของพวกมันเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าเอง”จั่วม่ออึ้งงัน มันเคยคิดว่าผูเยามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลเหล่านี้ แต่ยังคงนึกไม่ถึงว่าจะเป็นความสัมพันธ์เช่นนี้“ในปีนั้น ในสงครามครั้งสุดท้ายของเรา พวกเราติดกับฝ่ายตรงข้าม” ผูเยาเหม่อมองไปยังที่ห่างไกล สุ้มเสียงเต็มไปด้วยความหวนคะนึง “ทุกคนรู้ดีว่าเราไม่อาจหลบหนีได้ เพื่อให้แน่ใจว่าสายการสืบทอดของพวกเราจะไม่ขาดหายไป ทุกคนแลกเปลี่ยนศาสตร์อสูรกันในหมู่พวกเราทั้งหมด สัตย์สาบานว่าหากผู้ใดรอดไปได้ จะช่วยส่งต่อศาสตร์อสูรเหล่านี้ให้แก่ลูกหลานของสหาย”จั่วม่อเงียบงันไปชั่วครู่ จากนั้นถามว่า “เช่นนั้นไฉนเจ้าต้องเรียกร้องให้พวกมันติดตามข้า? เพียงแค่ส่งมอบให้พวกมันไปก็พอ”“ข้าไม่เคยคิดว่าตระกูลของพวกมันจะเสื่อมทรุดลงเป็นเวลานานถึงเพียงนี้” ผูเยาเบ้ปาก “ต่อให้ข้ามอบศาสตร์อสูรให้แก่พวกมัน ตระกูลของพ
