ๆ โดยไม่มีลูกเล่น อวี้จื่อโจวร่างแข็งทื่อ ม่านตาเบิกกว้างอย่างฉับพลันเพียะ! ฝ่ามือของอวี้จื่อโจวแตกระเบิด!เพียะ! ข้อมือระเบิดตาม!เพียะ! แรงระเบิดไล่ลามขึ้นมาถึงต้นแขน!เพียะเพียะเพียะ!ท่ามกลางเสียงแตกปะทุอย่างเร่งร้อนดุจคั่วถั่วในกระทะ แรงระเบิดลุกลามจากสองแขนไปยังร่างกายของอวี้จื่อโจว อวี้จื่อโจวเบิกตาแทบถลน เหม่อมองอย่างไม่เชื่อสายตา ร่างกายแตกระเบิดลามเข้ามาทีละชุ่นๆ อย่างรวดเร็ว“ไม่… …”เสียงแผดร้องอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจเพียงดังได้ครึ่งคำ แล้วชะงักขาดหายไปอย่างกะทันหันแสงสีทองเจิดจ้าปกคลุมฝ่ามือซ้ายของจั่วม่อ ประหนึ่งดวงอาทิตย์อันสว่างไสว มันยังคงค้างเติ่งอยู่ในท่าฟาดฝ่ามือ ไม่ขยับเคลื่อนไหว เปลวไฟทั่วร่างทันใดนั้นชำแรกเข้าไปในร่างกายมันดวงตาแดงฉานแปรเปลี่ยนไปในบัดดล แสงสีแดงน่าขนลุกจางหายไป เผยให้เห็นนัยน์ตาสีทองคู่หนึ่งนัยต์ตาสีทองคำเฉยชาและไม่แยแส ประดุจองค์เทพผู้สูงศักดิ์ทอดตามองมดปลวกที่คืบคลานอยู่บนพื้น แต่สีหน้าเจ็บปวดของมัน แทนที่จะบรรเทาเบาบางลง กลับเพิ่มมากขึ้น ดวงตาไม่แยแสขัดแย้งกับสีหน้าบิดเบี้ยวเจ็บปวด เกิดเป็นภาพอันแปลกพิสดารประการหนึ่ง ดาบเที่ยงวันในมือขวาสั่นเทา ลูกแสงสีทองในฝ่ามือซ้ายหายไป รอยประทับสุริยันตรงกลางฝ่ามือก็จางหายไป“หง ส่งคนต่อไปเข้ามา!”สุ้มเสียงแหบลึกแฝงเค้าคลุ้มคลั่งระทึกใจ ดังกังวานออกมาจากภายในค่ายกล“เสี่ยวผูผูฉลาดปราดเปรื่องยิ่ง!” แม่ทัพหญิงทันใด
