เศษชิ้นส่วนที่แตกหักดูเหมือนงอกขาออกมา ปีนกลับขึ้นไปยังตำแหน่งที่ถูกฟาดด้วยตัวเอง ทีละชิ้น ทีละชิ้น พวกมันพากันกลับขึ้นไปยังตำแหน่งเดิม ภายในชั่วกะพริบตาเดียว ป้ายศิลาสุสานก็กลับเป็นเหมือนเดิมราวกับไม่เคยถูกฟาดแตกกระจายมาก่อน ยกเว้นเสียแต่รอยแตกร้าวที่แผ่กระจายลงมาจากด้านบนของป้ายศิลาพลังนี้มัน… …ยังคงน่าประหวั่นพรั่นพรึงไม่ต่างจากในอดีต… …ผูเยาเหลือบมองแม่ทัพหญิงแวบหนึ่ง แล้วทรุดนั่งลงก้มหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้มีจุดที่ต้องขบคิดพิจารณามากเกินไป ต้าเหรินที่แท้ยังมีชีวิตอยู่หรือ? นางฟื้นคืนชีพกลับมาได้อย่างไร?ความตายไม่อาจย้อนทวน เรื่องนี้เป็นสัจธรรมของโลก ต่อให้พลังบำเพ็ญเพียรสูงลํ้าเทียมฟ้าก็ไม่มีข้อยกเว้นเว้นเสียแต่ว่าต้าเหรินยังไม่ตายจริงๆ!หากคราวนั้นต้าเหรินยังไม่ตาย นี่ก็มีความเป็นไปได้อีกมากมาย … …อย่างเช่น… …วิญญาณทองคำ? นี่เป็นไปได้มาก!ที่แท้ต้าเหรินยังไม่ตาย… …รอประเดี๋ยว!ผูเยาก้มหน้าตํ่า ดวงตาสีเลือดเริ่มหรี่แคบจนเย็นเยียบปานนํ้าแข็งโดยไม่รู้ตัวต้าเหรินสิ้นชีพในอ้อมแขนมัน ต่อให้ผ่านล่วงมาถึงสามพันปี มันก็ยังจดจำภาพนั้นได้ชัดเจน! มันคุ้นเคยกับต้าเหริน บุคลิกลักษณะของนาง นิสัยใจคอของนาง ทุกสิ่งทุกอย่างของนางมันล้วนคุ้นเคยจนไม่อาจคุ้นเคยไปกว่านี้อีก!ต้าเหรินที่อยู่เบื้องหน้ามันนี้ช่างเคยคุ้นเป็นที่สุด ให้ความรู้สึกคุ้นเคยไม่ต่างจากเมื่อสามพันปีที่แล้วแต่… …ต้า
