แล้ว!” แม่ทัพหญิงกล่าวอย่างยิ้มแย้มผูเยาใจหายวาบ มันทราบว่านี่ไม่ค่อยดีนักจริงๆ แต่ยังคงตัดสินใจต่อต้านแข็งขืน “ต้าเหริน โปรดคำนึงถึงลำดับก่อนหลังด้วย!”“จุ๊จุ๊จุ๊ เสี่ยวผูผู ไม่ใช่เจ้าเองหรอกหรือที่สอนสังขารปิศาจมหาทิวาให้แก่มัน? ศาสตร์อสูรเอย ความอ่อนแอเยี่ยงอิสตรีเอย ความเป็นบุรุษอันบอบบางเอย นี่ไม่ใช่ว่าเจ้าทำลายมันเองหรอกหรือ?” แม่ทัพหญิงยังคงกล่าวอย่างยิ้มแย้มผูเยาใบหน้าดำคล้ าดุจก้นหม้อ เส้นเลือดเขียวที่ขมับเต้นตุบๆ“เสี่ยวผูผู เจ้าก็เปลี่ยนมาฝึกปรือทักษะปิศาจเถอะ ผู้อื่นชมชอบบุรุษที่องอาจห้าวหาญสมกับเป็นบุรุษมากที่สุด… …” แม่ทัพหญิงดวงตาทอประกายเคลิบเคลิ้มมึนเมาผูเยาในที่สุดอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป กระโดดปราดขึ้น พลางร้องด่า“สตรีบัดซบที่น่าตาย เจ้าถึงกับกล้าเรียกหาข้าเป็นสตรี มาเถอะ มาให้ข้าทุบตีเจ้าสักครา… …”แม่ทัพหญิงตื่นเต้นคึกคักขึ้นมาทันที ยื่นมือปราดเดียว นางก็ยกกรงเล็บมหึมาที่ใหญ่กว่าตัวนางหลายเท่าขึ้นมากวัดแกว่ง “ประเสริฐ ประเสริฐ นอนหลับมาสามพันปี อึดอัดขัดข้องแทบตายแล้ว ข้าอยากออกแรงอยู่พอดี!”ทั้งสองร่างต่อสู้พัวพันอย่างดุเดือดอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของจั่วม่อ“สตรีโง่งม อย่าได้คิดว่าข้าเกรงกลัวเจ้า เจ้าที่ได้เป็นแม่ทัพบัญชาการเพียงเพราะข้าคร้านจะโต้เถียงกับสตรีเยี่ยงเจ้า… …”“เสี่ยวผูผู รองผู้บัญชาการที่รักของข้า เจ้าไม่เคยชนะข้าเลยสักครั้ง!”“ข้ามีเมตตาปราณี ต่อหน้าคนอื่น
