งขออย่างหิวกระหาย “พี่น้อง ขออีกสองดอกตรงนี้กับตรงนี้”“อ๊าอ๊าอ๊ากกก… …”ชิงฮวาจางสุ่ยใบหน้าสะท้านหวั่นไหว ทันใดนั้นกรีดร้องสุดเสียง ร่างกลายเป็นพร่าเลือน ดิ้นรนอยู่อึดใจหนึ่ง ค่อยหายตัวไปไม่เหลือร่องรอย“อสูรขี้เหนียว” อสูรผมสีส้มเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม “ไม่อยากให้ก็ไม่ต้องให้สิไม่เห็นต้องหลบหนีไปแบบนี้ก็ได้!”มันลูบคาง กล่าวอย่างจริงจังว่า “อสูรประเภทนี้ไม่อาจเป็นพี่น้องกันได้” ว่าพลางหันหน้ามามองจั่วม่อ “ใช่หรือไม่พี่น้องข้า?”จั่วม่อเหม่อมองร่างกายของอสูรผมสีส้มที่ปกคลุมด้วยบุปผาฟ้าครามอย่างโง่งมไหนเลยจะมีปัญญาเอ่ยตอบคำใดได้
