ูเยาจ้องมองจั่วม่ออยู่เป็นนาน ก่อนจะสั่นศีรษะ พึมพ่ากับตัวเอง “ใจด่าอ่ามหิต ใจด่าอ่ามหิตโดยแท้!”ไม่เอ่ยปากยังพอท่าเนา ผูเยาพอกล่าวเช่นนี้ จั่วม่อพลันยืดตัวตรงแน่ว ตอบโต้ทันควัน เต็มไปด้วยความดูหมิ่นเหยียดหยาม “นั่งงอมืองอเท้ารับผลประโยชน์ แล้วยังจะพร่าบ่นอันใด หากเจ้าคิดว่าข้าใจด่าอ่ามหิต เช่นนั้นก็เอาวิญญาณทองค่าน้อยลงสักสองสองดวงเป็นไร!”ผูเยาหุบปากเงียบกริบทันที“ถูกต้องหรือไม่? ยิ่งเราท่าก่าไรได้มากเท่าไร เราก็ยิ่งได้ส่วนแบ่งมากเท่านั้น”จั่วม่อท่าสีหน้าท่าทีประหนึ่งว่าก่าลังสั่งสอนเด็กน้อย แล้วยื่นมือออกมา “มอบออกมา”“อะไร?” ผูเยาถามตามสัญชาตญาณ“ศาสตร์รอยแผลสีเทา! นี่เจ้ายังต้องการวิญญาณทองค่าอยู่อีกหรือไม่?”“อ้อ” ผูเยาโยนลูกกลมแสงให้จั่วม่อลูกหนึ่งตามที่จิตใต้ส่านึกสั่งการ“มอบศาสตร์เกาทัฑฑ์สวรรค์แดนใต้ออกมาด้วยเลย ข้าคร้านจะวิ่งไปวิ่งมาหลายรอบ”“อ้อ” ลูกกลมแสงอีกลูกหนึ่งลอยมาอย่างเชื่อฟังไม่รอให้ผูเยาทันได้มีปฏิกิริยาใด จั่วม่อออกจากทะเลแห่งจิตส่านึกอย่างอิ่มเอมใจเจ้าวัตถุเก่าโบราณหลายพันปีมาแล้ว คิดต่อกรกับเกอหรือ? ฝันไปเถอะ! หรือเจ้าไม่ทราบว่าเกอคือดวงตะวันแห่งอรุณรุ่ง? ปัจจุบันเป็นของเกอ อนาคตเป็นของเกอทั้งหมดล้วนเป็นของเกอ!แต่ยังไม่ทันที่จั่วม่อผู้ก่าลังอิ่มเอมใจจะสามารถท่าการค้าให้เสร็จสิ้น สุ้มเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งพลันขัดจังหวะกลางคัน “เจ้าคือจู่เหรินของกระดานหมากรุกสัตว์ร้า
