เจ้าลองนึกดู เหล่าเด็กน้อยที่เฒ่าโสโครกเหล่านั นอบรมสั่งสอนมา กระทั่งเรื่องจิ๊บจ๊อยเช่นการแก้ปัญหายังสู้ผู้อื่นไม่ได้ พวกมันยังจะไม่มีสีหน้าอัปลักษณ์ยิ่งกว่าที่พวกมันเคยเป็นอีกหรือ?” คนหน้าไฟใบหน้าล้าพองใจยิ่ง “ในรูปแบบการปกครองของพวกมัน การแก้ปัญหาเป็นเพียงทักษะพื นฐาน ทว่าทักษะพื นฐานของพวกมันกลับอ่อนด้อยกว่าผู้อื่น ฮ่าฮ่า มีเรื่องน่าขันกว่านี อีกหรือไม่?”คิดถึงตรงนี คนหน้าไฟคล้ายได้เห็นภาพใบหน้าอัปลักษณ์ขัดตาของเหล่าเฒ่าโสโครก ต้องหัวร่องอหายออกมาเชียนหลิวในที่สุดค่อยคิดตามทัน คนหน้าไฟกล่าวไม่ผิด เหล่าเฒ่าโสโครกกับบรรดาเดรัจฉานน้อยล้วนสืบทอดคุณลักษณะเดียวกันมาไม่มีผิดเพี ยน พวกมันทระนงถือดียิ่ง อสูรที่ทระนงถือดีมักจะรักหน้าตาของพวกมันเป็นที่สุด หากพวกมันพ่ายแพ้เพราะยอดวิชาศาสตร์อสูร นั่นยังพอกล ้ากลืนฝืนทน แต่หากพวกมันพ่ายแพ้ในการแก้ปัญหา ซ ้ายังเป็นเพียงปัญหาพื นฐานในระดับศาสตร์อสูรน้อย! ไม่ว่าเหล่าตาเฒ่าหรือบรรดาเด็กน้อย ไม่มีผู้ใดยอมรับได้อย่างแน่นอนนึกได้เช่นนี กระทั่งเชียนหลิวยังอดคาดหวังไม่ได้“ฮ่า เจ้าหนูน้อยผู้นั นออกมาแล้ว!” คนหน้าไฟตื่นเต้นยิ่งเชียนหลิวรั งความคิดกลับมา จ้องมองไปยังสนามประลองสนามประลองในคุกกลับคืนสู่สภาพเดิมไหวเกอเอ๋อร์ถูกดีดออกมา ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ดุจคนไร้วิญญาณมันพ่ายแพ้อย่างสิ นเชิง!
ท่ามกลางหมอกภูต เห็นสองร่างบัดเดี๋ยวปรากฏ บัดเดี๋ยวเลือนหาย พุ่ง
