อจั่วม่อ เมื่อเป็นเช่นนี้จึงได้แต่จากมา มันเป็นผู้นำของค่ายเว่ย ทุกวี่วันมีเรื่องมากมายก่ายกองรอให้มันไปสะสางค่ายพักของค่ายเว่ยมักจะตั้งแยกออกมาต่างหากเสมอ เดินเข้าไปในค่ายใหญ่แต่ละครั้ง นับว่ายุ่งยากไม่น้อยสำหรับผู้อื่น พลังงานภูตทมิฬอันเปี่ยมล้นสมบูรณ์ไม่ต่างจากพิษร้าย แต่สำหรับพวกมัน ไม่มีอะไรมากไปกว่าอาหารบำรุงร่างกายที่ดีที่สุด“หัวหน้า เมื่อใดต้าเหรินจะมายังค่ายของเรา?” อาเหวินพอเห็นซู่หลงเดินเข้ามาสองตาก็เป็นประกาย รีบแล่นเข้ารับหน้าพร้อมหอกทมิฬดำในมือ ไพร่พลค่ายเว่ยคนอื่นๆ ก็พากันล้อมเข้ามาซู่หลงรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมา แต่ยังคงกล่าวอย่างเฉื่อยชา “ต้าเหรินยามนี้กำลังคร่ าเคร่งฝึกฝีมือ รอจนต้าเหรินฝึกเสร็จสิ้น ข้าจะรีบรายงานเป็นลำดับแรก”“อ้อ” เสียงของทุกคนแฝงแววผิดหวังอยู่บ้างระยะนี้ไพร่พลค่ายเว่ยรุดหน้าไปอย่างก้าวกระโดด หลายคนก่อกำเนิดอาวุธคู่กายของพวกมันสำเร็จ จนถึงตอนนี้ไพร่พลค่ายเว่ยกว่าครึ่งเสร็จสิ้นการให้กำเนิดอาวุธของพวกมันแล้ว เทียบกับกาลก่อน ความสามารถในการสู้รบของพวกมันแข็งแกร่งขึ้นมาก บางคนยังมีความสำเร็จมากกว่านั้น อย่างเช่นอาเหวิน รุดหน้าไปราวกับติดปีกบินภายในช่วงระยะเวลาอันแสนสั้น มันก็ทะยานขึ้นเป็นอันดับสองของค่ายเว่ยรองจากซู่หลง มันเพิ่งออกจากการปิดด่านฝึกตน ฝีมือรุดหน้าไปอีกขั้น อาเหวินแม้พรสวรรค์สูงเยี่ยม แต่ยังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มไร้เดียงสา มันต้องการ
