่ามันอยู่ไม่ไกลจากจุดหมายแล้วแต่ยามนี้ มันต้องขบคิดให้รอบคอบทุกการกระทำ และพยายามควบคุมการสิ้นเปลืองพลังปราณให้น้อยที่สุดยามนี้มันเป็นคนที่ตระหนี่ถี่เหนียวที่สุด หากสามารถใช้พลังปราณแค่ส่วนเสี้ยวเดียว มันจะไม่มีทางใช้สองส่วนเป็นอันขาด นอกจากนี้มันยังพยายามดูดซับพลังปราณจากจิงสือในแหวนมิติ พยายามกลั่นเกลาสิ่งสกปรกในพลังปราณของจิงสือ ทำทุกอย่างที่สามารถกระทำแต่กระนั้น มันก็ยังมีสารรูปน่าอนาถถึงปานนี้กระชับกระบี่ดำในอุ้งมือ มันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มุ่งตรงไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวมันเชื่อถือกระบี่ในมือของมัน
“ศิษย์พี่หมดสติอีกแล้ว?” กงซุนชาจ้องมองจั่วม่อที่ไม่ได้สติอย่างใคร่รู้ มันยังลองยื่นมือไปจิ้มๆ ดู ดูว่าศิษย์พี่ใช่หมดสติจริงหรือไม่คำ ‘อีกแล้ว’ ของกงซุนชา ทำให้คนอื่นๆ ใบหน้ากระตุกขึ้นเล็กน้อย“แค่กแค่ก ต้าเหรินกำลังฝึกปรือวิชาพิเศษเฉพาะวิชาหนึ่ง” เซี่ยซานกล่าวข้างๆคูๆ จั่วม่อเป็นเหล่าป่านของมัน มันยังคงต้องช่วยปกปิดเพื่อรักษาหน้าเหล่าป่านบ้างซู่หลงมุมปากยกยิ้มเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับมาเป็นเคร่งขรึมจริงจังอย่างรวดเร็วกงซุนชาสีหน้าเศร้าสลด บ่นพึมพำ “ข้าอุตส่าห์หวังว่าวันนี้ศิษย์พี่จะช่วยตกปลา… …”“อา ต้าเหรินเพียงแค่พักผ่อน อาจจะตื่นขึ้นมาในไม่ช้า” เซี่ยซานได้แต่กล่าวเช่นนี้มันได้ตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว ร่างกายของต้าเหรินไม่มีปัญหาใด
ซู่หลงเดิมทีคิดรายงานความคืบหน้าต่
