งนางฉีในที่สุดค่อยตระหนักว่าหนานเยว่ไฉนปฏิเสธคำเชิญของเหล่าซือทุกท่าน อาจเป็นไปได้ว่าเหล่าซือของลูกพี่ลูกน้องของนางผู้นี้ ได้เลือกนางเป็นศิษย์อีกคน“ขอทราบนามสูงส่งของเหล่าซือของท่านได้หรือไม่?” ฉีถามอย่างเกรงอกเกรงใจ เพียงเห็นปลายยอดของภูเขาน้ าแข็งแวบหนึ่งก็มากเกินพอ ศาสตร์อสูรน้อยอันน่าอัศจรรย์เหล่านั้น ทำเอาฉีถึงกับตื่นตะลึงอยู่เป็นนาน“อ้อ มันเรียกว่าผู” จั่วม่อฉุกใจวูบ กล่าวออกมาตามตรงผู? ฉีทบทวนความทรงจำอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่ไม่พบสิ่งใด ดูเหมือนไม่ใช่อสูรที่มีชื่อเสียงมากนักหนานเยว่พอฟัง แทบเหลือกตาตลบหนึ่ง ฝีมือโป้ปดมดเท็จของต้าเหรินน่าอนาถเกินไปแล้ว! หนานเยว่เข้าใจว่านาม ‘ผู’ ที่จั่วม่อกล่าวออกมา เป็นเพียงกล่าวตอบไปอย่างส่งเดช ก็อสูรตนใดจะเรียกนามของเหล่าซือออกมาตรงๆ อย่างสบายๆเยี่ยงนี้กัน?จริงดังคาด อสูรดอกไม้แค่นเสียงอย่างเย็นชา “หากไม่ต้องการบ่งบอกก็อย่าได้กล่าวแล้ว ไยต้องโป้ปดมดเท็จ!”อสูรตนอื่นๆ แสดงทีท่าเห็นพ้องจั่วม่อสับสนงุนงง แต่ไม่ได้โต้เถียงแก้ตัว มันฉวยโอกาสเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกเยาะเย้ยผูเยา “ผู เจ้าเป็นอสูรฟ้าจริงหรือไม่? ไฉนไม่มีอสูรตนใดรู้จักเจ้าเลย? เจ้าช่างน่าอนาถเกินไปแล้ว!”ผูเยาสีหน้าขัดตาอย่างเห็นได้ชัดได้จัดการผูเยามารอบหนึ่ง กับเสียงแค่นอย่างเย็นชาของอสูรดอกไม้ จั่วม่อไม่ให้ความสนใจแม้แต่น้อยหนานเยว่ลอบเหลือบมองจั่วม่อ พลางครุ่นคิดในใจ ต้าเหรินฝีมือโป
