่ง กลืนกินแสงดาวอย่างไม่คิดชีวิต แสงดาวที่ออกมาจากตรงหว่างคิ้วยิ่งมายิ่งเบาบางลงทุกขณะ รอจนแสงดาวจุดสุดท้ายถูกเขมือบกลืนลงไป แก่นพลังมหาทิวาก็ถอยกลับเข้าไปในเลือดเนื้อดังเดิมในเวลานี้จั่วม่อลืมตาขึ้น ถอยออกจากห้วงฌานสมาธิร่างกายของมันรู้สึกสุขสบายและอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก พลังจิตสำนึกฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ มันยังรู้สึกล้นปรี่อยู่บ้าง ราวกับว่าพลังจิตสำนึกยกระดับขึ้นอีกครั้งร่างกายของมันเต็มไปด้วยกำลังวังชาอย่างเปี่ยมล้น หรือว่าสังขารปิศาจมหาทิวาก็รุดหน้าไปด้วย?จั่วม่อรู้สึกแปลกประหลาดยิ่ง เมื่อครั้งที่มันยังอยู่บนภูเขาสุญตา การฝึกปรือเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิดไม่ได้ให้ความรู้สึกอันรื่นรมย์สักเท่าใด แต่ยามนี้ ทุกครั้งที่โคจรพลังตามเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด มันรู้สึกสุขสบายยิ่ง ทั้งยังเสพติดอย่างแท้จริง ความแตกต่างระหว่างอดีตและปัจจุบันใหญ่โตเกินไป จนมันหวาดวิตก ว่าวิถีบำเพ็ญเพียรของมันใช่มีที่ใดผิดพลาดหรือไม่“ผู” จั่วม่อห่วงกังวลเล็กน้อย รีบไปหาผูเยาในทะเลแห่งจิตสำนึก “เกิดสิ่งใดผิดพลาดกับการบำเพ็ญเพียรของข้าหรือไม่?”ผูเยาสีหน้าแปลกพิกล มันไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่ย้อนถามอย่างสนอกสนใจว่า “เป็นไร? เจ้ารู้สึกว่ามีที่ใดไม่ถูกต้องหรือ?”“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น” จั่วม่อสั่นศีรษะ “เพียงแต่ข้ารู้สึกว่าการบำเพ็ญเพียรกลายเป็นสุขสบายและน่ารื่นรมย์มากขึ้น หากการบำเพ็ญเพียรสุขสบายน่ารื่นรมย์ถึงเพียง
