อยอิ่ง ดวงตาของมันจ้องเขม็งเข้าไปในส่วนลึกของหมอกภูต“มาตกปลากันเถอะ!” ผูเยาโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน“ตกปลา?” จั่วม่อทวนคำอย่างแปลกใจ“อ้อ ไม่ยาก เจ้าแค่ใช้ยุทธภัณฑ์เวทที่มีสติปัญญาเป็นเหยื่อล่อ มันจะดึงดูดวิญญาณภูตมากมายเข้ามาเอง” ผูเยาอธิบาย “เจ้าสามารถฝึกการใช้ศาสตร์อสูรน้อยและที่สำคัญ… …”“ที่สำคัญอะไร?”“เจ้าจดจำแหล่งกำเนิดวิญญาณที่สวาปามเข้าไปคราวก่อนไม่ได้แล้วหรือ หากคิดเพิ่มพลังจิตสำนึกของเจ้าในระยะเวลาอันสั้น นี่เป็นวิธีที่ดีงามไม่เลว” กระทั่งผูเยายังอดอิจฉาตาร้อนไม่ได้ “เจ้าช่างมีโชควาสนานัก!”จั่วม่อคึกคักแจ่มใสขึ้นมาทันที ในสายตาของมัน วิญญาณภูตย่อมเป็นแหล่งอาหารชั้นเลิศ เหตุผลที่มันคิดเรียนรู้ศาสตร์บำบวงแดนร้างกาลสมัย ก็เพื่อใช้ล่าวิญญาณภูตมาบำรุงจิตสำนึกของมันนั่นเอง แต่อาศัยพลังฝีมือของมันในยามนี้ คิดล่วงลึกเข้าไปในหมอกภูต นับว่าเสี่ยงอันตรายมากเกินไปจริงดังคาด ผูเยาเจ้าเล่ห์แสนกลอย่างแท้จริง!จั่วม่อขบคิดแวบหนึ่ง แล้วนำยุทธภัณฑ์เวทออกมา นี่เป็นยุทธภัณฑ์เวทระดับหกชิ้นเดียวที่มันมี แผ่นจานดินนภาเก้าแปลง มันย่อมไม่กล้าใช้เจดีย์น้อยเป็นเหยื่อตกปลา ครั้งก่อนเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตมากเกินไปแล้ว แผ่นจานดินนภาเก้าแปลงในฐานะยุทธภัณฑ์เวทระดับหก ย่อมมีเศษเสี้ยวสติปัญญาอยู่ภายใน แม้จะไม่เฉลียวฉลาดรู้ความเท่าเจดีย์น้อย แต่ใช้เป็นเหยื่อตกปลากลับเหมาะสมยิ่งแผ่นจานดินนภาเก้าแปลงที่สามารถทำ
