นจะถูกบดเป็นผุยผงอย่างสมบูรณ์จุดแสงสีขาวมากมายล่องลอยขึ้นจากโม่หินจั่วม่อฉุกใจคิด รีบโคจรพลังตามเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด จุดแสงสีขาวไหลบ่ามาจากทุกทิศทางดุจห่าพิรุณกระหน่ าเท แย่งกันเข้าสู่ร่างจั่วม่อไม่ขาดสาย ในเวลาเดียวกัน จุดแสงสีขาวที่จั่วม่อไม่ได้สูบกลืน ก็ล่องลอยเข้าไปในลูกพลังแก่นปราณห้าธาตุที่อยู่เบื้องบนจั่วม่อทั่วร่างถูกห่อหุ้มด้วยจุดแสงสีขาวมากมาย จนถึงขั้นที่ไม่อาจมองเห็นร่างกายของมันได้ชัดตาผูเยาชุดยาวสีดำปลิวสะบัด ดวงตาสีเลือดจ้องมองจั่วม่อเขม็งนิ่งโดยไม่ละสายตา เพียงยืนรอคอยอย่างเงียบงัน ไม่เอ่ยคำใดออกมานกโง่ผู้แล่นพล่านไปทั่วผืนหมอกภูต พลันหันขวับไปในทิศทางหนึ่ง สายตาดุร้ายเกรี้ยวกราดค่อยๆ อ่อนโยนลงทีละน้อย จนกระทั่งกลับคืนสู่ท่วงท่าเฉื่อยชาและเย่อหยิ่งถือดีตามเดิม นางหมุนตัว เดินกรีดกรายด้วยฝีเท้านกของนางอย่างไม่อนาทรร้อนใจ ไม่หลงเหลือรังสีฆ่าฟันเช่นเมื่อไม่กี่อึดใจที่ผ่านมาแม้แต่น้อยสือผิ่นโลดทะยานไปด้วยมีดบินวงพระจันทร์ทมิฬดำที่เป็นเหมือนใบขวานมหึมาใบหน้าเล็กๆ ของมันพลันอึ้งงัน รู้สึกได้อย่างชัดเจนอยู่ในใจ พลันขี่มีดบินวงพระจันทร์ทมิฬดำ หมุนตัวย้อนกลับไปโดยไม่ลังเล ความเร็วของมันพลันดีดพุ่งขึ้นไปถึงขีดสุดในไม่กี่อึดใจ ตัดผ่านหมอกภูตอย่างรุนแรง เสียงแหวกฝ่าอากาศกึกก้องกระหึ่มภายในหมอกภูต เจดีย์น้อยถูกห่อหุ้มอยู่ในชั้นแสงสีขาวอ่อนจาง หมอกภูตรอบข้างแหวกออกเป็นทาง
