ั้งฝ่ามือปกคลุมด้วยเส้นสีทอง ถักทอเป็นตาข่ายละเอียด เมื่อถึงจุดนั้น ฝ่ามือประทับสุริยันอาจอาจถือได้ว่ามีความสำเร็จขั้นสมบูรณ์อยู่บ้างการแปลงร่างทั้งหกของสังขารปิศาจมหาทิวาแต่ละท่วงท่าลึกล้ าไพศาล เรียนรู้ได้ง่ายดาย แต่ยากจะแตกฉานผูเยากลับมีพฤติกรรมแปลกๆ อยู่บ้าง มันถึงกับไม่รบกวนการฝึกปรือสังขารปิศาจมหาทิวาของจั่วม่อ หรือว่าเจ้าผู้นี้ก็รู้ดีว่ามีอันตรายรอคอยอยู่เบื้องหน้า? จั่วม่อคลายใจลงเล็กน้อย หากผูเยาเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา ไม่มีผู้ใดหยุดยั้งมันได้มันเงยหน้าขึ้น เห็นทุกผู้คนล้วนคร่ าเคร่งฝึกปรือ มันเต็มไปด้วยความฮึกหาญมาเถอะ หมอกภูตแล้วจะเป็นไร? กับพี่น้องกลุ่มนี้ ต่อให้เป็นสถานที่อันตรายยิ่งกว่าหมอกภูต มันก็หาได้หวั่งเกรงไม่!ความรู้สึกในใจจั่วม่อผ่านออกมาทางผ่านในทันที เห็นสือผิ่นกำลังเล่นกับเจดีย์ดีน้อยและเจ้าเพลิงน้อย อดกล่าวติงไม่ได้ “สือผิ่น เจ้าต้องฝึกฝีมือให้ดี อย่าได้เกียจคร้านไป!”สือผิ่นอ้าปากค้าง จากนั้นทำคอตก รู้สึกอัปยศอดสูยิ่ง ลอบมองนกโง่อย่างหวาดวิตก พอดีเห็นนกโง่ที่กำลังพักผ่อน ดวงตาหรี่ปรือพลันสาดประกายเย็นเยียบแวบหนึ่งสือผิ่นตัวแข็งทื่อ ถูกเจดีย์น้อยกระแทกใส่เต็มรักเจดีย์น้อยตื่นเต้นยินดีจนหมุนคว้างไม่หยุด เจ้าเพลิงน้อยที่อยู่ด้านข้าง ก็เปล่งเสียงร้องจี้จี้จี้อย่างร่าเริงนกโง่เหลือบมองสือผิ่นแวบหนึ่ง จากนั้นหลับตานอนต่อสือผิ่นเย็นเฉียบไปถึงไขสันหลัง รีบหันกลับไปเล
