ถ้ามีเรื่องอะไรต้องแจ้งผมต่อก็ช่วยติดต่อมาด้วยนะครับ”
อีอูยอนลุกขึ้น กรรมการผู้จัดการคิมไม่เหลือแรงที่จะพูดต่อจึงโบกมือสั่งให้อีกฝ่ายออกไป
เมื่อเห็นอีอูยอนออกมาจากห้องกรรมการผู้จัดการ อินซอบที่นั่งอยู่ตรงมุมออฟฟิศคนเดียวก็ดีดตัวขึ้นมา
“ปะ เป็นยังไงบ้างครับ คังยองโมเป็นอะไรหรือเปล่า”
“ก็ไม่รู้สินะครับ ผมยังไม่ได้ฟังสถานการณ์อย่างละเอียดเลย”
“จะ จะไม่ตายใช่ไหมครับ”
“ไม่มีทางหรอกครับ”
อีอูยอนระมัดระวังที่จะไม่ทำให้กลายเป็นเรื่องน่ารำคาญใจ แม้จะมีความเป็นไปได้สูงมากที่เรื่องเมื่อวานจะกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญใจ แต่พอได้จัดการคังยองโมแล้ว เขาก็รู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก และอารมณ์ก็ดีขึ้นด้วย
ยิ่งไปกว่านั้นคือ
“ถ้าบาดเจ็บมากจะทำยังไงล่ะครับ”
พออีอูยอนเห็นขอบตาเขียวๆ ม่วงๆ ของชเวอินซอบที่ทำหน้าเหยเกและกระวนกระวาย เขาก็เอื้อมมือออกไปเชยคางอีกฝ่าย
“ได้ทายาหรือยังครับ”
“ครับ?”
“มันเป็นรอยช้ำแล้วนะครับ”
อินซอบกะพริบตาด้วยสีหน้าหวาดหวั่นทันทีที่โดนมือของเขาแตะ อีอูยอนตกอยู่ในห้วงคำนึงครู่หนึ่งว่าความรู้สึกตอนที่ได้แกล้งลูกสัตว์คือความรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า พอใช้นิ้วกดตรงแผลบริเวณปากของอีกฝ่ายโด
