ยที่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ อินซอบก็ร้องโอ๊ยขึ้นมาพร้อมกับนิ่วหน้า
“ดูเหมือนคุณจะยังไม่ได้ทายานะครับ ถ้าเป็นแผลเป็นจะทำยังไงล่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ…”
“แต่ผมเป็นครับ”
“…”
พอพูดอย่างนั้นออกไปแล้ว เขาก็รู้สึกว่าตัวเองจะไม่โอเคขึ้นมาจริงๆ ถ้าจะให้พูดโดยตัดความรู้สึกสับสนวุ่นวายทั้งหมดออกแล้วล่ะก็ อีอูยอนไม่ชอบให้มีแผลเกิดขึ้นบนใบหน้าของอินซอบ แต่ก็ใช่ว่าเขารู้สึกเสียดายที่หน้าสวยๆ นั่นมีแผล แน่นอนว่าเขาไม่คิดว่ารูปลักษณ์ภายนอกของอินซอบดูดี เพราะเขาได้เห็นคนที่มีใบหน้าสวยๆ มาเยอะแล้วในวงการบันเทิง
รอยกระกับจมูกกลมๆ และดวงตาที่โตเกินไปเมื่อเทียบกับใบหน้าเล็กๆ นั้นแสดงความกังวลออกมา นี่ไม่ใช่ใบหน้าที่สวยงามในเชิงรูปธรรมด้วยซ้ำ แต่เขากลับรู้สึกอารมณ์เสียตอนที่เห็นว่ามีรอยแผลเกิดขึ้นบนนั้น
“มียาอยู่ในตู้เก็บของตรงนั้นนะครับ”
“ครับ ผมทราบแล้วครับ แต่ว่า…”
อินซอบที่ลังเลอยู่สักพักเอ่ยพูดอย่างยากลำบาก
“คุณคังยองโมเขา…จะไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหมครับ”
อีอูยอนพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ
“คุณชอบรุ่นพี่คังยองโมเหรอครับ”
“ครับ?”
“คุณไม่ชอบคนคนนั้นไม่ใช่เหรอ”
อินซอบมึนงงกับคำถามที่ถูกส่งมาอย่างกะทันหันครู่ห
