โทรศัพท์ที่นี่ก่อน...ทำไมหน้านายเป็นแบบนั้นล่ะ”
เมื่อกรรมการผู้จัดการคิมเห็นหน้าของชเวอินซอบก็เอ่ยถามด้วยความตกใจ เนื่องจากเมื่อสักครู่นี้เขาไม่มีเวลาจึงไม่ทันได้สังเกตอินซอบ
“ผมล้มครับ”
“เป็นแผลขนาดนั้นเพราะล้มเหรอ มันเหมือนโดนใครต่อยมามากกว่าหรือเปล่า”
จากนั้นกรรมการผู้จัดการคิมก็เหลือบมองอีอูยอน เพราะหมอนั่นเป็นคนประเภทที่จะชกหน้าคนอื่นโดยแกล้งทำเป็นอุบัติเหตุเมื่อไม่พอใจอยู่แล้ว
ทันทีที่สบตากัน อีอูยอนก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดวูบหนึ่ง นั่นหมายถึงการปฏิเสธอย่างสุภาพว่าเป็นการเข้าใจผิดที่ไร้สาระ
“เขาไม่ยอมทายาด้วยครับ”
“ต้องทายาสิ จะเป็นแผลเป็นที่หน้าได้นะ”
“เพราะแบบนั้นแหละครับ ผมถึงได้เป็นห่วง”
กรรมการผู้จัดการคิมจ้องอีอูยอนราวกับได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยิน อีอูยอนยิ้มพลางถามว่า ‘ทำไมเหรอครับ’
“เป็นห่วง…?”
“ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วสิครับ เขาเป็นผู้มีพระคุณในชีวิตผมเลยนะ คุณอินซอบน่ะ เขาช่วยชีวิตผมไว้ถึงสามครั้งเชียวนะครับ”
“มะ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ”
อินซอบโบกมือทั้งสองข้างไปมาพลางปฏิเสธอย่างแข็งขัน เขาไม่สามารถบรรยายความหนักใจที่รู้สึกออกมาเป็นคำพูดได้เลยทุกครั้งที่คำว่า ‘ผู้มีพระคุณในชีวิต’
