งื่อกาฬที่ไหลลงมาตามหลัง เขาไม่รู้ว่าจะต้องวางสายตาไว้ตรงไหนและรอคำพูดต่อไปของอีอูยอน
“ผมมีเรื่องสงสัยครับ”
“…”
ชเวอินซอบจับหัวใจที่เหมือนจะระเบิดเอาไว้ และมองแต่ริมฝีปากของอีอูยอน
“คุณไม่บอกผมได้ยังไง…”
“ก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ ผมขอให้คนอื่นช่วยปิดเป็นความลับ เพราะคุณอาจจะไม่สบายใจก็ได้ถ้าได้รู้ความจริงนั้น แต่ผมแปรงฟันวันละสามครั้งนะครับ แล้วก็ไม่มีโรคที่จะติดต่อผ่านช่องปากเลยสักโรคเดียวด้วย”
ราวกับห่อผ้าเวทมนตร์ที่มีเรื่องเล่าออกมาอยู่เรื่อยๆ หากแตะเข้าที่ด้านข้าง อีอูยอนเอนไหล่ไปด้านหลังพลางระเบิดหัวเราะ เพราะท่าทางของอินซอบที่วางมือไว้บนเข่าพลางมองตรงไปด้านหน้า และท่องบทออกมาเหมือนกับเตรียมตัวเอาไว้แล้ว
“ฮ่าๆๆๆ ไม่ครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น ฮ่าๆๆ แต่แน่นอนว่าเดี๋ยวผมจะถามเรื่องนั้นทีหลังด้วยครับ ฮ่าๆๆๆ”
“…”
“ฮ่าๆๆ โอเคครับ แต่เรื่องที่ผมอยากถามไม่ใช่เรื่องนั้นน่ะสิครับ”
“…ไม่ใช่เหรอครับ”
ซวยแล้ว
รู้อย่างนี้น่าจะอยู่เฉยๆ ดีกว่า
ทำไมเราถึงคิดว่าคำถามที่อีอูยอนอยากถามจนต้องพาเรามาที่นี่คือเรื่องผายปอดล่ะ…
เขารู้สึกเหมือนถูกใครบางคนใช้ค้อนใหญ่ๆ ทุกและตอกเขาให้จมลงไปในดินจนมองไม่เห็น
“ผมตั