อย่างนั้น และอยากจะอธิบายให้อีกฝ่ายฟังว่าถ้าแผลแย่ลงกว่าเดิมหนอนจะเยอะยังไง และกลิ่นที่ออกมาจากแผลที่เน่าจะน่ากลัวแค่ไหนสักสิบนาที แต่เขาก็คิดว่าวันนี้พอไว้แค่นี้ดีกว่า
อีอูยอนยิ้มพลางบอกว่า ‘งั้นผมขอตัวสักครู่นะครับ’ ก่อนจะไปเอาอะไรบางอย่างจากห้องครัวมายื่นให้อินซอบ
มันคือฟิล์มถนอมอาหารนั่นเอง อินซอบตั้งใจพยักพน้า เพราะเขาคิดว่าถ้าใช้สิ่งนี้แม้เขาจะอาบน้ำคนเดียว แต่เขาก็สามารถห่อมือข้างที่ใส่เฝือกได้ ทันทีที่เขารับฟิล์มถนอมอาหารมาและประตูถูกปิดลง อินซอบก็ได้หายใจด้วยความโล่งใจเป็นครั้งแรกหลังจากลืมตา แต่คำพูดที่เจือไปด้วยการล้อเล่นของอีอูยอนจากด้านนอกประตูกลับจู่โจมเขา
“ถ้าอาบน้ำไม่ได้ก็ให้เรียกนะครับ เดี๋ยวผมจะช่วย”
ชเวอินซอบล็อกประตูห้องน้ำหลังจากที่ตะโกนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า ‘ขอบคุณที่พูดแบบนั้นนะครับ แต่ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ’ หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าเสียงหัวเราะของอีอูยอนไกลออกไปแล้ว เขาก็ทรุดลงไปนั่งที่พื้นห้องน้ำทั้งๆ แบบนั้น
