มพำคำพูดที่ไม่ออกมาเป็นความหมายพลางดิ้นเหมือนคนจมน้ำ อีอูยอนใช้มือจับไหล่ของเขาอย่างแรง
รอยยิ้มที่เคยอยู่ในดวงตาของเขาหายไป
“อย่าดิ้นมากสิครับ ผมเจ็บไหล่อยู่นะ”
“…!”
“อยู่นิ่งๆ หน่อยนะครับ”
แม้เสียงจะอ่อนโยน แต่สายตาของเขากลับน่ากลัว อินซอบไม่แม้แต่จะพูดขอร้องให้อีกฝ่ายปล่อยตัวเองลงได้ อีอูยอนที่พาอินซอบไปที่ห้องน้ำด้วยสภาพนั้นพิงประตูก่อนจะพูดอย่างตีหน้าซื่อ
“จะอาบน้ำไหมครับ”
“ครับ อาจจะ…”
“มือคุณเจ็บนี่ครับ คุณจะอาบได้เหรอ ให้ผมช่วยไหมครับ”
ชเวอินซอบส่ายหน้าไปด้านข้างเหมือนคนบ้า อีกฝ่ายส่ายหน้าแรงมากจนเขาเป็นห่วงว่าคอจะหลุดออกมาหรือเปล่า
อีอูยอนไม่มีรสนิยมในการมองร่ายเปลือยเปล่าของผู้ชาย ยิ่งรสนิยมในการช่วยผู้ชายอาบน้ำยิ่งไม่มีไปกันใหญ่ แต่พอมีปฏิกิริยาแบบนั้นตอบกลับมาจากคำพูดล้อเล่นนั่น มันก็กระตุ้นความต้องการอยากเอาชนะของเขาอย่างประหลาด อีอูยอนยืนกอดอกและดุอินซอบซ้ำๆ ว่า ‘จะไม่ให้ช่วยจริงๆ เหรอครับ’
“หมอห้ามไม่ให้น้ำเข้าเฝือกนะครับ ถ้าแผลเน่าจะทำยังไงล่ะ”
“…ผมจะพยายามระวังครับ”
แม้จะตอบไปแบบนั้น แต่อินซอบกลับทำหน้าเหยเกขึ้นมาทันทีเพราะคำว่าแผลเน่า อีอูยอนยืนอยู่
