ยอน
“ทำอะไรอยู่ครับ ไม่ถอดรองเท้าล่ะ”
“…ครับ”
อินซอบถอดรองเท้าที่ใส่อยู่ออกก่อนจะพบว่าถุงเท้าของตนสกปรก เขาจึงไม่กล้าก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา
“เป็นอะไรไปครับ”
“ถุงเท้าผม…สกปรกน่ะครับ”
“ถุงเท้าสกปรกแล้วมันทำไมเหรอครับ”
“เขาบอกว่าห้ามใส่ถุงเท้าสกปรกเข้าบ้านคนอื่น…”
อินซอบนึกถึงเนื้อหาในหนังสือที่บอกว่าจะต้องใส่ใจกับถุงเท้าในตอนที่ไปเยี่ยมบ้านของคนอื่นเป็นพิเศษ เพราะการนั่งพื้นเป็นวัฒนธรรมในการอยู่บ้านของชาวเอเชีย
อีอูยอนเองก็ไม่ต้องการให้คนอื่นใส่ถุงเท้าสกปรกเข้ามาและเดินไปเดินมาในบ้านของตัวเองเช่นกัน แต่อินซอบกลับทำตัวไม่ถูกและตื่นตระหนกเหมือนกับว่านี่เป็นความผิดที่ใหญ่โต
“ใครเขาบอกแบบนั้นเหรอครับ”
“ในหนังสือ…“
อีอูยอนคิดว่าจะตอบว่าหนังสือนั่นมันไร้ประโยชน์มากดีไหม และเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ อินซอบ
“ถูกแล้วครับ การใส่ถุงเท้าสกปรกเข้าไปในบ้านของคนอื่นเป็นการกระทำที่เสียมารยาทมากๆ”
อีอูยอนที่พูดถึงตรงนั้นก็เอาแขนของตนช้อนข้อพับเข่าของอินซอบและอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ทะ ทำอะไร…!”
“ผมจะพาคุณไปห้องน้ำเองครับ”
“ผม ผม เดิน…ไม่สิ เท้าเปล่า ไม่ เดี๋ยวผมกระโดดขาเดียว…ผม!”
อินซอบพึ
