ทำอย่างไรก็ตาม แต่เตียงที่เขานอนอยู่กลับสูงกว่าที่คิด และร่างกายที่มึนด้วยฤทธิ์ของยาก็ไม่ยอมขยับอย่างที่ใจคิด สุดท้ายเขาก็ทำให้เกิดเสียงอึกทึกครึกโครม เพราะเขาดันใช้มือดึงผ้าห่มลงมาด้วยอย่างไม่รู้ตัวในขณะที่ล้ม หลังจากนั้นความทรงจำที่ทำให้เขาอยากตายก็เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เป็นไปไม่ได้เลยที่อีอูยอนจะไม่รู้ว่าตนได้ยินบทสนทนานั้น แต่เขากลับไม่มีแม้แต่คำพูดสั้นๆ เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย
เขาพูดแค่ว่ามีเรื่องที่อยากถามเท่านั้น
โอ๊ย อยากจะร้องไห้ ถ้าสามารถร้องไห้ได้อย่างเต็มที่ตรงนี้เดี๋ยวนี้จะดีแค่ไหน ขอสิทธิ์ให้ฉันร้องไห้ได้หน่อยเถอะ
ชเวอินซอบยืนอยู่ด้านหลังอีอูยอนที่กำลังเปิดประตู เขาเก็บคำพูดที่ไม่สามารถพูดออกไปได้ไว้ในใจพลางทำคอตก
“เข้ามาสิครับ”
อีอูยอนเปิดประตูก่อนจะเอ่ยพูด แม้จะยืนอยู่หน้าประตูหน้าบ้านแล้วอินซอบก็ยังทำหน้าอึดอัดใจและลังเลอยู่พักหนึ่ง
“เข้ามาสิครับ เร็วๆ”
“…”
อีอูยอนปิดประตูทันทีที่อินซอบก้าวขาเข้าไปด้านใน อินซอบน้ำตาคลอ เพราะเสียงล็อกประตูอัตโนมัติที่ได้ยินจากทางด้านหลัง
อยากกลับบ้าน นิ้วก็เจ็บมากด้วย เราทั้งอายทั้งเหนื่อย…และมากกว่าอะไรทั้งหมดคือเรากลัวอีอู
