ดกระหอบเข้ามาในห้องฉุกเฉินหลังจากนั้นสองสามชั่วโมง
“กำลังหาคนไข้อีอูยอนอยู่เหรอคะ”
“คุณอีอูยอนอยู่ตรงนั้นค่ะ…”
พยาบาลชี้ไปที่ผู้ชายที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงตรงมุมห้อง
“อูยอน! เป็นอะไรหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนไหม”
กรรมการผู้จัดการคิมเดินมาหาเขาและเอ่ยถาม
“เขามีปัญหามากกว่าผมอีกครับ”
อีอูยอนชำเลืองไปทางผู้จัดการส่วนตัวที่นอนอยู่บนเตียงพลางตอบกลับ
“มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง อินซอบเป็นอะไรหรือเปล่า บาดเจ็บมากไหม แล้วนั่นอะไรน่ะ กระดูกหักเหรอ”
เนื่องจากกรรมการผู้จัดการคิมถามไม่ยอมหยุด สุดท้ายพวกเขาก็ได้รับคำเตือนจากพยาบาลว่าคนเฝ้าไข้สามารถอยู่ได้แค่คนเดียวเท่านั้น
“ออกไปแล้วเดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังครับ”
“เดี๋ยวผมอยู่ที่นี่เองครับ”
หัวหน้าทีมชาลากเก้าอี้มานั่งพลางเอ่ยพูด อีอูยอนเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินพร้อมกับกรรมการผู้จัดการคิมและเดินไปตรงที่ที่ไม่ค่อยมีคนในส่วนด้านในของโรงพยาบาล
“เป็นแบบนี้ได้ยังไงกันแน่”
“ตกลงมาในตอนที่มีฉากขี่ม้าครับ”
“ใคร? อินซอบเหรอ”
“เปล่าครับ ผมเอง”
“…”
กรรมการผู้จัดการคิมมองหน้าอีอูยอนด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เนื่องจากอีอูยอนที่เขารู้จักมีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวที่ดีมา
