อินซอบสูดหายใจลึกๆ พร้อมกับเดินเข้าไปในตึกที่ผูกม้าที่นำมาเพื่อการถ่ายทำเอาไว้ ภายในตึกมืดเสียจนเขามองทางข้างหน้าได้ลำบาก เขาไม่ได้ยินเสียงที่บ่งบอกว่ามีคนอยู่เลย ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยู่ในนี้
อินซอบค่อยๆ เดินเข้าไปและขอร้องม้าที่ถูกผูกไว้ทีละตัว เขาหยุดอยู่ตรงหน้าม้าที่ตัวใหญ่และดูแรงดีที่สุด อินซอบมองป้ายชื่อที่ติดอยู่ตรงหน้าม้าที่มีขนสีเทาเข้มและทำตาเบิกโพลง
“เจนนี่เหรอ”
หูของม้ากระดิกพร้อมกับหันมามองเขาเพราะได้ยินชื่อตัวเอง หากคิดตามเงื่อนไขของขนาดตัวอีอูยอนที่สูงและรูปร่างดีที่สุดในบรรดานักแสดงวันนี้แล้วมีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะขี่ม้าสีเทาเข้มตัวนี้
เขาใจเต้นให้กับความบังเอิญแปลกๆ นี้ ชาวเอเชียเรียกเรื่องแบบนี้ว่ากรรมหรือเปล่านะ
อินซอบเดินเข้าไปใกล้ๆ ม้าที่มีขนสีเทาเข้มก่อนจะพูดอย่างสุขุม
“คือว่าเจนนี่…ขอรบกวนหน่อยนะ”
เขาใช้มือลูบแผงคอของม้า ทันทีที่เขาสบตากับม้าที่ดูสุภาพ เขาก็รู้สึกว่าตนเองกำลังถูกอ่านความคิดภายในใจที่ไม่สามารถพูดให้ใครฟังได้
“ฉันเป็นคนที่ไร้ประโยชน์และน่าสมเพชจริงๆ”
ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าสถานการณ์ไม่มีทางเปลี่ยนไปเพราะเขามาขอร้องม้
