้วค่อยมาใหม่ เข้าใจไหม”
ปีเตอร์บรรจงเขียนลำดับของตัวอักษรเกาหลีลงในแผ่นแบบฝึกหัด เจนนี่ที่แอบดูอยู่เงียบๆ ก็ระเบิดหัวเราะออกมา
“หัวเราะทำไม”
“ตัวอักษรนั้นมันตลกนี่”
“ตัวไหนเหรอ”
“ตัวนี้”
เธอใช้นิ้วชี้ไปที่ตัว ‘ㅎ’
“ตัวนี้มันทำไมเหรอ”
“มันดูเหมือนกำลังใส่หมวกอยู่เลย น่ารักจัง แต่ก็ดูเหมือนดอกไม้ด้วย”
แม้ปีเตอร์จะไม่เคยคิดแบบนั้นสักครั้ง แต่พอได้ยินที่เธอพูดแล้วตัวอักษรนั้นก็ดูเหมือนคนกำลังใส่หมวกอยู่จริงๆ
“ฉันเขียนแค่ตัวอักษรนั้นในจดหมายแล้วส่งไปให้เจ้าชายดีไหม เพื่อบอกให้รู้ว่าเขาเป็นทุ่งดอกไม้ในใจของฉันน่ะ”
“ฮ่าๆๆๆ เขาอาจจะนึกว่าเป็นจดหมายที่ได้จากสตอล์กเกอร์ที่เป็นบ้าก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขียนแต่ตัวนี้มันจะกลายเป็นเสียงหัวเราะน่ะสิ”
ปีเตอร์เลียนแบบเสียงหัวเราะและหัวเราะอยู่พักหนึ่ง เจนนี่เองก็หัวเราะตามเขา พอเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ดังออกไปที่บันได แม่ของปีเตอร์ก็เข้ามาในห้อง
“มีเรื่องสนุกอะไรเกิดขึ้นเหรอถึงได้หัวเราะแบบนั้นกัน”
“เปล่าครับ ไม่มีอะไรเลยครับ”
ปีเตอร์โบกมือพลางเอ่ยพูด รอยยิ้มขี้เล่นยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา
“เจนนี่ไม่กินข้าวเย็นด้วยกันเหรอจ๊ะ อาหารเย็นวันนี้เป็นอาหารเกาห
