ลีนะ เพราะคุณลุงของปีเตอร์จะมา ถึงจะไม่รู้ว่าจะถูกปากหนูไหม แต่อยากจะลองดูสักครั้งไหมล่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า หนูจะต้องกลับบ้านแล้ว เพราะแม่เตรียมอาหารเย็นเอาไว้และรอหนูอยู่”
ทั้งปีเตอร์และแม่ของเขารู้ดีว่านั่นเป็นการโกหก แต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ได้จ้ะ ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้นี่เนอะ คราวหน้าต้องมากินด้วยกันให้ได้เลยนะ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
เจนนี่ยิ้มอย่างร่าเริงพลางลุกขึ้น
“ปีเตอร์ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”
“ได้ พรุ่งนี้ก็ทำการบ้านมาด้วยล่ะ”
ปีเตอร์ยื่นแบบฝึกหัดให้เธอ เจนนี่เอามือแตะหน้าผากให้ดูเหมือนจะบอกว่าเหนื่อย พอส่งเธอออกไปแล้ว ปีเตอร์ก็ไปช่วยแม่เตรียมอาหารเย็น
วันต่อมาอาการซึมเศร้าของเจนนี่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
