ทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บอย่าง ‘ผมเป็นห่วงคุณ’ ‘ผมเป็นห่วงคุณมาก’ ได้หรือเปล่า
ไม่ว่าเขาจะแสดงความใจดีแบบไหนออกไปมันก็ลงเอยเหมือนเดิมอยู่ดี คือเขาจะต้องหักหลังอีอูยอน แต่ทั้งๆ ที่รู้แบบนั้นเขาก็ยังรู้สึกเกลียดชังอยู่บ่อยๆ
“ครับ ผมเป็นห่วงครับ”
ชเวอินซอบจงใจเถียงกลับอย่างห้วนๆ เพื่อที่จะไม่แสดงความเป็นห่วงของตัวเองให้อีอูยอนเห็น
“ก็ดีครับ ทำแบบนั้นแหละ”
เขาได้ยินเสียงนุ่มๆ เหมือนกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิอยู่เหนือหัว อินซอบเงยหน้าขึ้นครึ่งหนึ่งเพราะได้ยินคำพูดที่ตนไม่เข้าใจ แต่เขาก็ไม่มีความกล้าที่จะมองตาอีกฝ่าย ปากของอีอูยอนขยับอย่างงดงาม
“งั้นก็ช่วยเป็นห่วงอยู่ข้างๆ ผมตลอดไปเลยนะครับ”
ในระหว่างที่อินซอบกำลังหาคำตอบให้กับคำพูดที่เหมือนการสาปแช่งที่อ่อนโยน อีอูยอนก็หายไปท่ามกลางเหล่าสตาฟแล้ว อินซอบเหม่อมองด้านหลังที่คุ้นเคยของเขา
