ีที่คังยองโมจากไปชเวอินซอบก็ทำตาโตเหมือนประหลาดใจ
“คาดไม่ถึงเลยนะครับ”
“อะไรเหรอครับ”
“ดูเหมือนคุณคังยองโมจะเป็นห่วงคุณอินซอบมากเลยนะครับ ผมก็เลยคิดว่ามันคาดไม่ถึงนิดหน่อย”
ใบหน้าของอินซอบที่มองด้านหลังของคังยองโมพร้อมกับพึมพำแบบนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจเกี่ยวกับอีกฝ่ายจริงๆ อีอูยอนรู้ดีว่าผู้จัดการส่วนตัวของตนไม่ได้ประชดหรือเหน็บแนม แต่กำลังประหลาดใจจริงๆ
“คุณได้ยินว่าเขาเป็นห่วงจริงๆ เหรอครับ”
“เมื่อกี้คุณไม่ได้พูดว่าเป็นห่วงเหรอครับ ผมฟังผิดเหรอครับ”
อีอูยอนยิ้มน้อยๆ เขาตบบ่าผู้จัดการส่วนตัวเงียบๆ
“ได้ยินถูกแล้วล่ะครับ”
อินซอบรอให้อีอูยอนพูดต่อพร้อมกับเอียงหัวเล็กน้อย เพราะเขาไม่เข้าใจสถานการณ์นี้เท่าไรนัก
“แล้วคุณผู้จัดการส่วนตัวเป็นยังไงครับ เป็นห่วงผมหรือเปล่า”
อีอูยอนชูมือที่ถูกผ้าพันแผลพันไว้ให้ดูพร้อมกับเอ่ยถาม เขาเห็นความขัดแย้งกับตัวเองและความรู้สึกผิดในดวงตากลมโตของอินซอบอย่างเลือนราง
อีอูยอนจะต้องมาบาดเจ็บเพราะตนทำให้อีกฝ่ายล้มในวันที่จะต้องถ่ายทำฉากที่สำคัญ เขาไม่สามารถที่จะไม่เป็นห่วงได้ แต่เขามีสิทธิ์ทำแบบนั้นหรือเปล่า เขาจะสามารถพูดคำที่ฟังดูรู้สึกผิดที่
