”
ชเวอินซอบรีบรับเสื้อคลุมกันหนาวของอีอูยอนมาถือไว้ และช่วยจับปลายแขนเสื้อเพื่อให้เขาสามารถใส่เสื้อได้ เขาจงใจขมวดคิ้วทันทีที่เสื้อโดนแผล อินซอบเห็นอย่างนั้นจึงถามเขาว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่าอยู่ตลอดด้วยความตกใจ
“ดูเหมือนผมจะถูกลงโทษเพราะทำให้ผู้จัดการแสนดีตกใจนะครับ”
“ไม่หรอกครับ ผม…”
อินซอบหมดกำลังใจถึงขนาดที่เห็นภาพว่าหูกับหางที่เขาไม่มีกำลังลู่ลง
อีอูยอนดีใจกับภาพของอินซอบที่หมดกำลังใจแบบนั้นเพราะตนเอง เขาคิดว่าแม้จะบาดเจ็บ แต่ก็คงไม่เป็นอะไร ถ้าอยู่ในขอบเขตที่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการทำงาน
เขาห้ามติดนิสัยที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์เด็ดขาด
“ทำไมมือถึงเป็นแบบนั้นล่ะ”
คังยองโมที่เดินผ่านมาเจอีอูยอนและพูดด้วย
“ผมล้มน่ะครับ”
อีอูยอนพูดตัดหน้าก่อนที่ชเวอินซอบจะเริ่มพูดอีกครั้ง
“เป็นอะไรหรือเปล่า วันนี้น่าจะมีฉากที่ต้องขี่ม้านี่”
“ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ แต่มันไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ”
“งั้นเหรอ ระวังอย่าให้ตกม้าแล้วบาดเจ็บตรงไหนแล้วกัน เพราะถ้ากระดูกหักตรงไหนสักที่ก็อาจจะเกิดการเปลี่ยนตัวนักแสดงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยก็ได้”
“ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นครับ”
“ก็ดี งั้นก็ตั้งใจทำงานล่ะ”
ทันท
