กอดคิมยองฮาที่ยืนหันหลังอยู่จากด้านหลังครับ”
“มีฉากแบบนั้นด้วยเหรอครับ”
เลือดกำเดาที่หยุดไหลอย่างยากลำบากไหลลงมาอีกครั้ง อีอูยอนเดาะลิ้นเบาๆ พร้อมกับทำให้อินซอบนอนลงบทโซฟาอีกครั้ง และในขณะเดียวกันเขาก็เอาทิชชู่กดจมูกจองอีกฝ่ายไว้ด้วย
อินซอบหลับตาลงเพราะสายตาของอีอูยอนที่มองลงมา ความจริงที่ว่าแค่อ่านบทอย่างเดียวก็ทำให้ตนเครียดจนเลือดกำเดาไหลกับความจริงที่ว่าอีอูยอนรู้เรื่องนั้นแล้วทำให้เขาอับอายอย่างร้ายกาจ
ยิ่งเขาตั้งใจและพยายามมากเท่าไร ก็ยิ่งเละเทะและน่าเวทนามากขึ้นเท่านั้น พอหลับตาลง เขาก็รู้สึกถึงความเหนื่อยที่ลืมไปแล้วขึ้นมาใหม่
“ว่าแต่ถ้าคุณเครียดมากๆ เลือดกำเดาจะไหลเหรอครับ”
“…บางครั้งครับ”
แม้จะเป็นแบบนั้นบ่อยๆ สมัยเป็นวัยรุ่น แต่พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เลือดกำเดาก็ไม่ค่อยไหลจนเขาใช้ชีวิตโดยลืมความเคยชินนั้นไปเลย เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว แต่ภาพของปีเตอร์ในสมัยก่อนกลับมาปรากฏตัวที่นี่อยู่เรื่อย
ชเวอินซอบไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้เลยว่าตอนนี้ตนเองได้ถึงขีดจำกัดทางด้านจิตใจแล้ว เขาเหงามากๆ เขาเหนื่อยล้าทางด้านจิตใจถึงขนาดที่เขาหวังให้ใครก็ได้ช่วยมาอยู่ข้างๆ ตนที เพราะ
