เขาทั้งเหงาและเปล่าเปลี่ยว ในร่างกายของเขาไม่เหลือแม้กระทั้งแรงที่จะกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ เพราะเขาใช้มันไปกับการเกลียดอีอูยอนหมดแล้ว
เขาเหนื่อย
ทันทีที่เขาตระหนักถึงสิ่งนั้น เขาก็รู้สึกว่าตนเองเหนื่อยเหมือนจะตาย
“คุณไม่อยากมาที่นี่เหรอครับ”
“แน่นอนว่าผม…”
“ห้ามบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของผู้จัดการงานส่วนตัวนะครับ คุณไม่อยากมาใช่ไหมครับ ตอนที่โดนผมเรียกมาในเวลาแบบนี้น่ะ”
ถ้าเป็นตอนปกติเขาจะตอบกลับไปว่าไม่ใช่ กับเรื่องแบบนี้เขาจะต้องพูดว่า ‘ผมไม่เป็นอะไรครับ แค่ไม่ได้นอนวันเดียวมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ผมสามารถอดทนกับงานที่เหนื่อยกว่านี้ได้’
“…ครับ ผมไม่อยากมา”
ทันทีที่เขาตอบอย่างจริงใจออกไป อีอูยอนก็หัวเราะเบาๆ อินซอบสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ เขาจะต้องลืมตาขึ้นมองอีกฝ่าย แต่ตอนนี้เขาเหนื่อยจนการเปิดเปลือกตาขึ้นมาก็เป็นเรื่องที่เขาไม่สามารถทำได้
“ถ้าคุณเครียดถึงขนาดนั้น ทำไมถึงอยู่เฉยอยู่ล่ะครับ”
“…”
ถ้าทำแบบนั้นได้ก็คงจะดี ฉันอยากออกไปจากที่นี่ ฉันอยากออกไป…แต่ทำไมเสียงของอีอูยอนถึงได้อ่อนโยนขนาดนั้นนะ มันดีมากเลย…
เนื่องจากความเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด อินซอบจึงไม่สามารถกดคว
