ลูกชายที่รักหนังสือแล้ว พ่อสั่งพวกนิยายภาษาเกาหลีมา และตัดสินใจมอบมันให้ลูกชายเป็นของขวัญ นิยายที่เขากำลังอ่านอยู่ตอนนี้ก็เป็นหนังสือที่พ่อมอบให้เป็นของขวัญเช่นกัน แต่มันก็เท่านั้น เพราะเขามีหนังสือดีๆ แล้ว ปีเตอร์จึงไม่หาอะไรไปมากกว่านั้นที่นี่ เขาพลิกหน้าหนังสือ และภาวนาให้เวลาผ่านไปเร็วๆ ชั่วโมงเรียนจะได้จบลงเสียที
ในตอนนั้นเอง
เสียงรอบตัวเขาก็เงียบลงเหมือนกับมีใครเอาน้ำเย็นมาสาด[2] ในตอนที่เงยหน้าขึ้น ปีเตอร์ก็ได้ยินเสียงที่อ่อนโยนดังขึ้นเหนือหัว
“ที่นั่งข้างๆ มีคนนั่งไหม”
“…เอ่อ ไม่มีครับ”
เด็กหนุ่มคนนั้นนั่งลงข้างๆ ปีเตอร์ พวกเด็กนักเรียนผู้หญิงที่อยู่ในห้องประชุมกระซิบกระซาบพลางมองเด็กคนนั้น ปีเตอร์รู้ได้ในทันทีเลยว่ามีความหมายอะไรซ่อนอยู่ในสายตาพวกนั้น
ชื่นชม ใฝ่ฝันอยากได้ และตกตะลึง
วันนี้ปีเตอร์ได้รู้ความจริงว่าเจ้าชายของเจนนี่มีเชื้อสายเกาหลีเป็นครั้งแรก และดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่ที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ก็เป็นเหมือนเขา
เจ้าชายไม่สนใจสายตาที่มองมาที่ตน และนั่งรอให้การเรียนการสอนเริ่มขึ้นอย่างใจเย็น สายตาของทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมจ้องมาทางเด็กหนุ่มที่นั่งข้างๆ ปีเตอร์จนกระทั่งตอนที่คุณค