่ประชุมมีเพียงแค่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่แถวหลังสุด หรือสนุกกับการเพ้อฝันของตนก่อนกลับออกมาเท่านั้น ที่นั่นไม่มีใครสนใจเขาเลย ตั้งแต่ที่เขาคิดว่ามันเสียเวลา ปีเตอร์ก็ไม่ออกไปสมาคมอีก พ่อซึ่งได้รับแจ้งจากสมาคมนักเรียนชาวเกาหลีโพ้นทะเลว่าเขาไม่ได้ไปประชุมมาสี่เดือนแล้ว จึงตัดสินใจหาเวลาพาลูกชายไปส่งด้วยตนเองในวันนี้
“ถ้าเสร็จแล้วก็โทรมานะ เดี๋ยวพ่อจะมารับ”
“เดี๋ยวผมกลับเองครับ”
“เพื่อที่ลูกจะออกไปที่อื่นอีกน่ะเหรอ”
แม้คนเป็นพ่อจะรู้อยู่แล้วว่าลูกชายแอบออกไปที่อื่น และไปนั่งอ่านหนังสืออยู่ตามห้องสมุดหรือม้านั่งในสวนสาธารณะ แต่เขาก็ส่ายหน้าด้วยสีหน้าเข้มงวด
“ไม่ได้ วันนี้พอเลิกแล้วต้องโทรมาเข้าใจไหม เพราะลูกจะต้องรออยู่ที่นี่แหละ”
“ครับ”
ปีเตอร์ตอบกลับอย่างไม่มีแรง และเดินเข้าไปในตัวตึก พวกเด็กๆ ที่นั่งอยู่ก่อนแล้วกำลังพูดคุยเรื่องไร้สาระกันอย่างอึกทึกครึกโครม ไม่มีคนที่รู้จักเขาและทักทายเขาสักคน ปีเตอร์นั่งตรงมุมห้อง และเริ่มหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน
วันนี้เป็นวันที่มีการเรียนและการอภิปรายเกี่ยวกับวรรณกรรมเกาหลี แม้เขาจะอึดอัดใจกับการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน แต่การเรียนวรรณกรรมเกาหลีก็ไม่แย่เท่าไรนัก
เพื่อ
