“ปีเตอร์สายแล้วนะ รีบๆ ลงมาเร็วเข้า”
“รู้แล้วครับ รอแป๊บหนึ่งนะครับ”
ปีเตอร์ที่เตรียมตัวเสร็จแล้วลงบันไดมาอย่างช้าๆ พ่อของเขาขยับมือสั่งให้เขารีบลงมา
“สายแล้ว ไปตอนนี้จะไปถึงทันเวลาอย่างฉิวเฉียดเลยใช่ไหม”
“ไม่ไปไม่ได้เหรอครับ”
“ไม่ได้”
แม้ปกติพ่อจะเป็นพ่อที่รับได้กับการทำตัวเป็นเด็กๆ ของลูกชาย แต่คราวนี้ปีเตอร์รู้ว่าพ่อรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด และเขาก็ต้องขึ้นรถไปโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้ วันนี้เป็นวันประชุมของสมาคมนักเรียนชาวเกาหลีโพ้นทะเล[1] ที่มักจะจัดขึ้นเดือนละครั้ง ปีเตอร์ไม่มีความรู้สึกรักชาติที่ชื่อว่าเกาหลี เพราะเขาถูกรับมาเลี้ยงที่อเมริกาตั้งแต่หนึ่งขวบ แต่พ่อของปีเตอร์บอกว่าการรู้จักรากเง้าของตนเป็นเรื่องสำคัญ และตั้งชื่อเกาหลีให้เขาด้วย
พ่อยืนกรานว่าถ้าเขาลองออกไปที่สมาคมนักเรียนชาวเกาหลีโพ้นทะเล และมีปฏิสัมพันธ์กับนักเรียนคนอื่นๆ ที่เป็นชาวเกาหลีเหมือนกัน ก็จะช่วยให้เขาสามารถเข้าใจเกี่ยวกับบ้านเกิดเมืองนอนของตนได้มากขึ้น แต่ปีเตอร์จะไม่เห็นด้วย
แม้จะอยู่ในสมาคมนักเรียน แต่ปีเตอร์ไม่รู้สึกว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของสมาคมเลย เขาต้องเข้าร่วมอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะพ่อบังคับ ทั้งหมดที่เขาทำในที
