นั่นเป็นหน้าที่ที่ตนได้รับมอบหมายมา
“ขอโทษด้วยนะครับ แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถไปได้ครับ”
“งั้นจะพูดขอโทษเฉยๆ เหรอ”
คังยองโมใช้ส่วนมุมของบทจิ้มหน้าผากอินซอบ อินซอบที่ทำตัวไม่ถูกกับคำพูดดูถูกและกำลังตื่นตระหนกอยู่นั้นมองเห็นร่างของอีอูยอน อีอูยอนที่พูดคุยกับผู้กำกับไปด้วยในขณะที่เดินมาจากทางนั้น ฝ่ายนั้นก็เห็นเขาเช่นกัน พวกเขาสบตากัน
“มองอะไร ฉันกำลังพูดอยู่นะ ทำไมนายมองไปที่อื่นล่ะ”
ชเวอินซอบรีบก้มหัว
“ทำไม จะบอกว่าอีอูยอนอยู่ด้านหลังตรงโน้นหรือไง จะไปฟ้องเหรอ”
คังยองโมยิ้มพร้อมกับแกล้งทำเป็นหันกลับไปมองด้านหลัง อินซอบส่ายหน้า
“เอาสิ ไปฟ้องเหมือนรอบที่แล้วไง ทำไมล่ะ ทำไม่ได้เหรอ”
ส่วนมุมของบทที่จิ้มหน้าผากอยู่ทำให้เขารู้สึกเจ็บขึ้นเรื่อยๆ ชเวอินซอบรู้สึกว่าน้ำตาจะไหล เขาจึงกัดปากไว้ ห้ามร้องนะ ห้ามร้องไห้อย่างไม่เป็นมืออาชีพในที่ที่มีคนเห็นอย่างที่นี่เด็ดขาด…แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากร้องไห้อยู่ดี
“อยู่ที่นี่เองเหรอครับรุ่นพี่”
เสียงต่ำๆ เอ่ยเรียกคังยองโมอย่างนุ่มนวล
“มีอะไร”
คังยองโมหันหน้ากลับไปด้วยหน้าตาน่าหมั่นไส้
“ผู้กำกับเรียกครับ”
ด้วยคำพูดนั้นคังยองโมที่กำลังแสดงความชั่วร้ายให
