ครับ!”
ชเวอินซอบคว้าอีอูยอนไว้สุดชีวิต
“อย่านะครับ อย่าโทรศัพท์หาหัวหน้าทีมชานะครับ แล้วก็ห้ามบอกกรรมการผู้จัดการด้วย ผมไม่อยากสร้างความลำบากให้พวกเขาไปมากกว่านี้แล้วครับ”
ชเวอินซอบเบิกตาโต ใบหน้าซีดเผือดเหมือนรู้ว่าถ้าคนพวกนั้นรู้เรื่องที่เจ้าตัวบาดเจ็บจะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ คงไม่ใช่ว่าชเวอินซอบไปสร้างความลำบากใหญ่หลวงอะไรให้สองคนนั้นโดยที่เราไม่รู้หรอกนะ อีอูยอนคิด ในขณะเดียวกันชเวอินซอบเองก็ดิ้นรนสุดชีวิต
“ผมขับรถได้ครับ เดี๋ยวเลือดก็หยุดแล้ว จริงๆ นะครับ ดูสิครับ แผลไม่ค่อย…”
เมื่อเปิดผ้าเช็ดหน้าที่กดแผลไว้ออก สีเลือดก็หายไปจากใบหน้าของอินซอบ ตอนที่เห็นเนื้อด้านในผิวหนังที่เผยออกมาเป็นสีชมพู เขาก็รู้สึกคลื่นไส้เป็นอย่างมาก
“อุ๊บ...”
เขารีบเอามือปิดปากกลั้นอาเจียน อีอูยอนใช้ผ้าเช็ดหน้าพันแผลของอินซอบไว้โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้
“ถึงแผลเหมือนจะไม่ลึก แต่ก็ต้องไปโรงพยาบาลนะครับ”
“…ครับ”
“ผมจะไม่บอกหัวหน้าทีมหรือกรรมการผู้จัดการเรื่องที่คุณบาดเจ็บตามที่ขอครับ”
“ขอบคุณครับ”
“แต่คุณอินซอบช่วยฟังคำขอร้องของผมสักข้อแทนนะครับ”
อีอูยอนว่าพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากเสื้อของ
