ออกไป แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อาจเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ แต่ความหงุดหงิดของอีอูยอนก็ยังคงพลุ่งพล่านขึ้นมาเพราะผู้หญิงที่ปรากฏตัวอย่างน่ารำคาญเหมือนแมลงสาบ แม้จะเคยเตือนไปแล้ว ถ้าเขาเป็นคนจับพวงมาลัยอยู่ล่ะก็ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนจะเหยียบคันเร่งต่อแล้วแกล้งทำเหมือนเป็นเรื่องผิดพลาดหรือไม่
อีอูยอนใช้มือเสยผมที่ยุ่งเหยิงพร้อมกับหันไปหาคนข้างๆ
“ตกใจเหรอครับ เดิมทีผู้หญิงคนนั้น…ทำไมมือถึงเป็นแบบนั้นล่ะครับ”
“ครับ? คือ…เอ๊ะ?”
เมื่ออีอูยอนชี้มา อินซอบถึงได้รู้ว่ามือของตัวเองมีเลือดไหล เขาใช้มืออีกข้างหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาอย่างมึนงงแล้วใช้มันพันมือข้างที่เป็นแผลไว้อย่างรวดเร็ว
อีอูยอนแย่งจดหมายที่อยู่ในมือของชเวอินซอบมาโดยไม่พูดอะไรและเปิดดูซองจดหมายที่เปื้อนเลือด ข้างในนั้นมีใบมีดซ้อนติดกันอยู่มากมายอย่างที่คิด
“…”
อีอูยอนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกลั้นคำด่าที่ปะทุขึ้นมาไว้ เขาเปิดกระจกรถแล้วโยนซองจดหมายทิ้งไปก่อนจะหันมาจับมือของอินซอบ
“บาดเจ็บมากหรือเปล่าครับ”
“ไม่ครับ ไม่เป็นไรเลยครับ”
“แต่เลือดออกเยอะมากเลยนะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
“เดี๋ยวผมจะโทรศัพท์หาหัวหน้าทีมชา รอก่อนนะ…”
“อย่านะ
