นุกๆ อะไรกันอยู่เหรอครับ”
อินซอบคิดที่จะตอบว่าเปล่า แต่ยุนอารึมกลับตอบตัดหน้าเขา
“ผู้จัดการส่วนตัวของคุณอีอูยอนให้เบอร์โทรศัพท์ฉันค่ะ”
“ครับ?”
“…!”
“ฉันให้นามบัตรเขาไป เขาก็เลยให้เบอร์โทรศัพท์กับฉันน่ะค่ะ”
นักข่าวยุนอารึมโบกกระดาษที่ได้รับมาเมื่อกี้ให้ดูพร้อมกับคลี่ยิ้ม อีอูยอนหันกลับมามองอินซอบด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย ชเวอินซอบโบกมือทั้งสองข้างแสดงท่าทีปฏิเสธ แต่บนกระดาษที่หญิงสาวถืออยู่มีชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของเขาเขียนอยู่จริงๆ
“ผมไม่มีนามบัตรก็เลย…”
“เดี๋ยวค่อยคุยครับ ไม่เป็นไร”
อีอูยอนขัดจังหวะการพูดของชเวอินซอบ อินซอบอยากจะแก้ตัวว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น แต่เพราะอีกฝ่ายกำลังให้สัมภาษณ์อยู่ เขาจึงไม่สามารถพูดแทรกได้
ชเวอินซอบฟังเสียงคนทั้งคู่พูดกระซิบกระซาบกันก่อนจะกางหนังสือออก แม้เขาจะอ่านตัวหนังสืออยู่ แต่เนื้อหากลับไม่เข้าหัวเลยแม้แต่อย่างเดียว สุดท้ายตลอดระยะเวลาสองชั่วโมง เขาก็อ่านหนังสือได้ไม่ถึงสามสิบหน้าและต้องปิดหนังสือลง
“ขอบคุณสำหรับการสัมภาษณ์ครับ”
“ฉันสิคะต้องขอบคุณ เป็นช่วงเวลาที่ดีมากเลยค่ะ”
อินซอบเห็นว่าอีอูยอนกำลังจับมือกับนักข่าวแล้วจึงลุกขึ้น
“งั้นผม
