ครับ”
“ไม่เป็นไรครับ ไปด้วยกันเถอะ”
“…”
“ผมกำลังคิดว่าถ้าคุณไม่มา ผมจะลงไปเองอยู่พอดีเลย”
เมื่อชเวอินซอบที่มักแสดงท่าทีเชื่องช้าไม่ยอมกลับมาเสียที ทั้งยังทิ้งตนไว้ที่ล็อบบี้ของตึก อีอูยอนก็อดรำคาญไม่ได้ ถึงแม้จะดูงงๆ แต่ชเวอินซอบก็มาตรงตามเวลานัดเสมอ อีอูยอนคิดว่าผ่านไปได้ไม่เท่าไรความตรงต่อเวลานั้นก็ลดน้อยถอยลงเสียแล้วพร้อมกับดูนาฬิกา เขาเห็นร่างของชเวอินซอบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในตึก พร้อมกันนั้นเขาก็ทำตายิ้มให้กับคำพูดเจือการหยอกเย้าของนักข่าวที่บอกว่า ‘ดูเหมือนจะมีนัดสำคัญนะคะ’
แปลก เขาไม่เคยเห็นชเวอินซอบวิ่งมาก่อนเลย แม้อีกฝ่ายจะทำหน้าจนปัญญาในยามที่ฝนตก แต่เจ้าตัวก็แค่ก้าวยาวๆ เท่านั้น เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ ทำไมถึงวิ่งเข้าไปข้างในแบบนั้น อีอูยอนคิดพลางเอ่ยขอตัวกับนักข่าว และเดินตามอินซอบไป
ตอนที่เจอชเวอินซอบทำสีหน้าเหม่อลอยเพราะมัวแต่เลือกเครื่องดื่มอยู่หน้าตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติ อีอูยอนก็กำหมัดแน่น
แทนที่จะซัดมันเข้ากับหลังหัวของอีกฝ่าย อีอูยอนกลับเดินเข้าไปด้านหลังเงียบๆ และกดปุ่มอะไรก็ได้สักปุ่ม จากนั้นเครื่องดื่มออกมา
“ไปกันครับ”
“…ครับ”
ชเวอินซอ
