ม่ได้ดีไปหมดทุกคนหรอก”
กรรมการผู้จัดการคิมรีบแก้คำพูดของตน เพราะเขารู้สึกว่าการใส่อีอูยอนไว้ในหมวดหมู่ของคนดีเป็นเรื่องที่ผิด
“ขอบคุณที่ใส่ใจผมนะครับ”
“นั่นไง เป็นแบบนี้อีกแล้ว ยิ้มเหมือนที่ยิ้มให้หมานั่นเร็ว ต่อไปนี้ก็ด้วยนะ”
กรรมการผู้จัดการคิมว่าพลางห่อเนื้อด้วยตัวเองและยัดใส่ปากของชเวอินซอบ อินซอบน้ำตาจะไหลเพราะความใหญ่ของเนื้อห่อผักกาดหอมที่เข้ามาในปาก เขาเคี้ยวช้าๆ และตอบไปว่า ‘อร่อยมากครับ’ นั่นคือความรู้สึกที่เขาสามารถแสดงออกได้ในตอนนี้
ปีเตอร์เป็นเด็กผู้ชายที่เต็มไปด้วยความรู้สึก เขายิ้มเก่ง ร้องไห้เก่ง ขี้กลัว และช่างฝัน แม้เขาจะเป็นเด็กที่ถูกพ่อแม่ที่แท้จริงทิ้งเพราะเป็นโรคหัวใจตั้งแต่กำเนิด และถูกรับเลี้ยงตอนอายุหนึ่งขวบ แต่เขาก็สามารถเติบโตเป็นเด็กผู้ชายที่มีความรู้สึกหลากหลายเหมือนกับช่อดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิได้ภายใต้การดูแลของพ่อแม่ที่ยอดเยี่ยมกว่าใคร เขาร้องไห้ตอนเศร้า และหัวเราะเสียงดังตอนมีความสุข นั่นเป็นรูปแบบของชีวิตที่ต้องต่อสู้กับโรคร้ายของเขา
แต่นั่นไม่ใช่ชเวอินซอบที่อยู่ตรงนี้ เขาต้องกดความรู้สึกที่ตนรู้สึกไว้ให้มากที่สุด และทำตัวเป็นคนที่ต้องใช้ชีวิตและหายไ
